ัว ช่วงนี้ไม่รู้เป็นอะไร มีผู้บำเพ็ญหลั่งไหลเข้ามณฑลเหยียนเจียงเยอะ ดูเหมือนไม่ใช่พวกดีๆ สร้างความกดดันให้งานรักษาความสงบไม่น้อย”
“ผู้ว่าการมณฑลสั่งซ้ำๆ ว่าต้องรับประกันไม่ให้เกิดเรื่องวุ่นวาย ไม่มีทางเลือก ข้าก็ต้องพาพี่น้องออกลาดตระเวนบ่อยขึ้น ลาดตระเวนเสร็จก็มาให้รางวัลพี่น้องที่ร้านเจ้า”
หัวหน้าเว่ยเห็นลู่หยางยุ่ง ก็ไม่พูดอะไรมาก เริ่มสั่งอาหาร
“ชุดเดิมเหมือนครั้งที่แล้วไหม?” ลู่หยางถาม หัวหน้าเว่ยสามครั้งก่อนสั่งเนื้อย่างเหมือนกันหมด
“คราวนี้ลองของใหม่หน่อย ครั้งที่แล้วอยากลองแต่โดนพี่น้องห้ามไว้ เอาลูกตาย่างสิบไม้ ดักแด้ย่างสิบไม้ ตะขาบย่างสิบไม้” หัวหน้าเว่ยสั่งเสร็จก็ให้ลู่หยางรีบไปเตรียม ไม่ให้พี่น้องมีโอกาสคัดค้าน
พี่น้องร้องครวญครางเป็นแถบ พวกนี้ฟังก็ไม่เหมือนของกินแล้ว
“ดูพวกเจ้าสิ เลี้ยงมาอย่างทะนุถนอม วันไหนข้าพาพวกเจ้าออกปฏิบัติงานในป่าครึ่งเดือน ไม่ให้เอายาอดอาหาร ดูพวกเจ้าจะกินอะไร!”
พอสุราและเนื้อย่างมาถึง พวกหัวหน้าเว่ยก็กินอย่างเอร็ดอร่อย กินจนเพลิดเพลิน
กินจนสนุก พี่น้องก็เริ่มบ่นทุกข์ สบถด่า
“บัดซบเอ๊ย พวกขโมยที่ลักเล็กขโมยน้อยช่วงนี้มือไว ทิ้งร่องรอยไว้ไม่มีเลย”
“ต้องเป็นฝีมือผู้บำเพ็ญแน่ ไม่งั้นแม้แต่มือเก๋าก็ไม่มีทางเนียนขนาดนี้”
“ข้าว่าเป็นพวกผู้บำเพ็ญต่างถิ่น”
“รอจับได้ ข้าจะเอาแส้ฟาดร้อยแปดสิบที แล้วขังในคุกใต้น้ำ!”
โจรก่อกวนแต่จับไม่ได้ หัวหน้าเว่ยเสียห
