“เฮ้ย ปีศาจ!” เมิ่งจิ่งโจวร้องลั่น เหวี่ยงแขน ทำท่าจะต่อย
ไม่แปลกที่เขาจะมีปฏิกิริยาแบบนี้ หลังร้านควรเป็นที่ที่ลู่หยางฝึกมวย ตอนนี้ลู่หยางหายไป ปรากฏเสือตัวหนึ่งแทน คนก็คงนึกว่าเสือปีศาจฟื้นคืนชีพแล้วกินลู่หยางไป
เสือปีศาจพูดภาษามนุษย์ เสียงเหมือนลู่หยางไม่มีผิด “ปีศาจบ้านเจ้าสิ ข้าเองโว้ย!”
“เสียงเหมือนลู่หยางเลย!” เมิ่งจิ่งโจวตกใจ
คนกับเสือกระโดดขึ้นกลางอากาศ เมิ่งจิ่งโจวตะลึงกับเสียงเสือปีศาจ ตั้งตัวไม่ทัน โดนลู่หยางตบด้วยอุ้งเท้าลงพื้น
ลู่หยางแค่นเสียง ในลานไม่มีร่องรอยการต่อสู้ จะเป็นเสือปีศาจกินเขาได้อย่างไร ไอ้เมิ่งจิ่งโจวนี่ชัดๆ ว่ารู้แล้วยังแกล้งโง่
เมิ่งจิ่งโจวดึ๊ดๆ ตะกี้นี้ลู่หยางก็ไม่ได้ตีจริง สำหรับคนหนังหนาเนื้อแน่นอย่างเขา ไม่เจ็บไม่คัน
เขาลุกขึ้นปัดฝุ่นที่ตัว มองลู่หยางอย่างสงสัย “เจ้าเป็นอะไรกันแน่? ไม่ใช่กำลังเข้าใจมวยเลียนแบบหรอกหรือ ทำไมเปลี่ยนมาเรียนวิชาแปลงกายแทน?”
“เจ้ารอแป๊บ ข้าศึกษาวิธีเปลี่ยนกลับก่อน” เสือปีศาจลู่หยางกลุ้มใจอยากเกาหัว แต่พบว่าอุ้งเท้าหน้าเอื้อมไม่ถึง ต้องนั่งลงแล้วใช้อุ้งเท้าหลังเกา… ช่างมันเถอะ ไม่เกาแล้ว ดูเสียภาพลักษณ์เกินไป
เสือปีศาจลู่หยางแยกเขี้ยว ไม่คิดว่าฝึกมวยจะเกิดเรื่องแปลกได้ขนาดนี้
คิดดูตอนนี้ มีแต่วิชากระบี่ที่ยังปกติ
ควรบอกว่าสมกับเป็นรากฐานกระบี่หรือไม่?
เมิ่งจิ่งโจววิ่งตึงๆ ขึ้นชั้นบน เรียกหม่านกู่ลงมา
“มีอะไร ข้ากำลังจับ
