?
แต่เดิมเมิ่งจิ่งโจวคิดว่าเมื่อสองสามวันก่อนที่ลู่หยางฝึกวิชาขับผี ฝึกจนจิตออกจากร่างได้ก็แปลกพอแล้ว ไม่คิดว่ายังมีอะไรแปลกกว่านั้น
ลู่หยางอธิบายอย่างมีเหตุผล เผยความเข้าใจเฉพาะตัวเกี่ยวกับมวยเลียนแบบ “พวกเจ้าคิดดู แก่นแท้ของมวยเลียนแบบก็คือการเลียนแบบสัตว์ใช่ไหม มวยเสือ มวยลิง มวยนกกระเรียน ล้วนเลียนแบบเสือ ลิง นกกระเรียน ใช่หรือไม่?”
เมิ่งจิ่งโจวกับหม่านกู่พยักหน้า
ลู่หยางพูดต่อ “ใช่ไหมล่ะ งั้นยิ่งเลียนแบบเหมือน ผลลัพธ์ก็ยิ่งดี พลังก็ยิ่งมาก ใช่หรือไม่?”
เมิ่งจิ่งโจวกับหม่านกู่พยักหน้า
“ข้าเพิ่งต่อสู้กับเสือปีศาจมา คุ้นเคยกับมวยเสือที่สุด มวยเสือเรียนง่ายที่สุด เลียนแบบได้เหมือนที่สุด ใช่หรือไม่?”
เมิ่งจิ่งโจวกับหม่านกู่ยังคงพยักหน้า
ลู่หยางพูดอีก “ข้าก็เลยต่อยมวยด้วยความคิดแบบนี้ ต่อยไปต่อยมาก็กลายเป็นเสือ สมเหตุสมผลใช่หรือไม่?”
เมิ่งจิ่งโจวกำลังจะพยักหน้า แต่หยุดกะทันหัน “บ้าที่ไหนกัน ต่างกันเยอะเกินไปนะ!”
หม่านกู่ยังคงพยักหน้างงๆ
ลู่หยางยักไหล่ เขาเองก็หนักใจที่สุด เขาฝึกตามตำรามวยอย่างจริงจัง แค่เพิ่มความเข้าใจเล็กๆ น้อยๆ ของตัวเอง “ไม่ลองดูหรือ บางทีพวกเจ้าอาจเรียนวิชาแปลงกายผ่านวิธีนี้ก็ได้?”
ดวงตาเมิ่งจิ่งโจวกับหม่านกู่เป็นประกาย ถ้าเรียนวิชาแปลงกายผ่านการฝึกมวยได้ก็ดีที่สุด
แม้ว่าวิชาแปลงกายมักใช้โดยผู้บำเพ็ญขี้ขโมย แต่เรียนเพิ่มอีกวิชาก็ไม่เสียหาย ไม่รู้ว่าจะได้ใช้วันไห
