ลัทธิไม่ตาย หนึ่งในสี่ลัทธิมารใหญ่
“ลัทธิไม่ตาย ข้าจำได้ว่าพวกเขานับถือเซียนอมตะ บอกว่าเซียนอมตะดำรงอยู่ชั่วนิรันดร์ ไม่ตายไม่ดับ หากเป็นศรัทธาที่ซื่อสัตย์ของลัทธิไม่ตาย จะพ้นจากภัยพิบัติทั้งสามและวิบัติทั้งห้าของการบำเพ็ญ ยืดอายุขัยได้” เมิ่งจิ่งโจวนึกถึงข่าวกรองเกี่ยวกับลัทธิไม่ตาย
พวกนี้ล้วนเป็นข้อมูลพื้นฐาน เพียงใส่ใจนิดหน่อยก็สืบได้ แต่จะมีความจริงอยู่เท่าไหร่ก็ไม่กล้ารับรอง
“ลัทธิไม่ตายจะรับคน นี่เป็นโอกาสดีนี่” ลู่หยางดีใจ “ตอนนั้นคนดีคนร้ายปะปนกัน เกณฑ์คงจะต่ำลงมาก ตรวจสอบตัวตนก็คงไม่เข้มงวดเท่าไหร่”
เขากำลังกังวลว่าทั้งสามคนไม่เคยฝึกวิชามารอย่างถูกต้อง จะใช้วิธีควบคุมผีปอบปลอมตัวผ่านไปได้หรือไม่ ชิ่นหยวนหาวก็นำข่าวดีมาให้ ช่างเป็นดาวแห่งโชคจริงๆ
“งั้นจะฆ่าชิ่นหยวนหาวอีกไหม?” หม่านกู่ถาม ดูเหมือนไม่จำเป็นต้องฆ่าแล้ว
“ยังไงก็เป็นภัย ฆ่าได้ก็ฆ่า แต่ไม่ต้องใช้ป้ายประจำตัวของเขาแล้ว” ลู่หยางพูด ไม่ว่าจะแทรกซึมเข้าลัทธิมารได้หรือไม่ ก็ต้องฆ่าชิ่นหยวนหาว
ผู้บำเพ็ญลัทธิมารที่ถึงขั้นสร้างฐานช่วงกลาง มือไม่เปื้อนเลือดสักสองสามชีวิตเป็นไปไม่ได้
อย่าดูว่าชิ่นหยวนหาวไม่ฆ่าลูกน้อง นั่นไม่ใช่เพราะใจดี แต่เพราะลูกน้องยังมีประโยชน์
หากลูกน้องแขนขาอ่อนพิการ เคลื่อนไหวไม่สะดวก ก็ไม่มีประโยชน์กับชิ่นหยวนหาวแล้ว ต้องตายแน่
“ทำไมใช้ป้ายประจำตัวไม่ได้?”
ลู่หยางเรียกผีปอบสองตนให้เสียบเนื้อย่าง พล
