กะ หั่นผัก เสียบเนื้อ ผ่านไปสี่วัน พวกเขาคุ้นเคยกับขั้นตอนแล้ว เสียบตั้งแต่เช้าจนเย็น พอดีเปิดร้านรับลูกค้า พวกเขาก็ไปจุดถ่านที่หลังร้าน ย่างทั้งคืน
ทำงานตั้งแต่เช้าถึงค่ำ ช่างเป็นชีวิตที่เต็มเปี่ยมจริงๆ
ลู่หยางก็มีธุระของตัวเอง เขาหยิบตำรามวยเลียนแบบขึ้นมา ดูว่าจะฝึกจนเข้าขั้นได้ไหม เขายังไม่เคยฝึกวิชามวย ในใจไม่มั่นใจ
“อะไรก็ต้องมีครั้งแรก”
ลู่หยางวางค่ายกลกันเสียงง่ายๆ ที่หลังร้าน จะได้ไม่ได้ยินเสียงภายนอก เสียงของเขาก็ไม่ออกไปข้างนอก
เขานั่งขัดสมาธิ อ่านตำราอย่างตั้งใจ “มวยเลียนแบบ เป็นมวยที่เลียนแบบลักษณะพิเศษและรูปร่างของสัตว์ต่างๆ รวมถึงแสดงภาพการต่อสู้และชีวิตของมนุษย์ มีมวยเสือ มวยลิง มวยกรงเล็บนก มวยงู เป็นต้น ตำราเล่มนี้มีแค่มวยเสือ”
“มวยเสือเน้นเลียนแบบรูปลักษณ์เสือ เอาเทคนิคจากเสือ ใส่เหตุผล หลอมรวมเป็นแก่นของมวย”
“ท่ามวยเสือสั้น กระชับ ต่อเนื่อง ก้าวเท้าค่อนข้างสั้น ใช้ก้าวสามเจ็ดเป็นหลัก”
“อยากเรียนมวยเสือให้เก่ง ขั้นตอนที่อันตรายที่สุดคือการสังเกตเสือ ที่ดีที่สุดคือมีประสบการณ์ต่อสู้กับเสือ จึงจะเข้าใจภาพการต่อสู้ของเสือลึกซึ้ง เลียนแบบได้ดีขึ้น”
ขั้นตอนยากที่สุดของมวยเสือกลับง่ายสำหรับลู่หยาง เขาเคยต่อสู้และชนะเสือปีศาจมาแล้ว
ลู่หยางค่อยๆ หลับตา
คำราม กระโจน ฉีก… ท่าทางต่างๆ ที่เสือปีศาจโจมตีผุดขึ้นในความทรงจำของลู่หยาง ราวกับเกิดขึ้นตรงหน้า
แม้เสือปีศาจจะถูกตนฆ่า
