แนวคิดการบริหารของสมาคมการค้าลั่วตี้จินเฉียนค่อนข้างก้าวหน้า เพื่อขยายชื่อเสียง จึงคิดค้น “มาสคอตแบรนด์” ขึ้น ว่าจ้างเซียนวาดภาพที่เสวี่ยนเต๋าจื่อออกแบบ แก้ไขสามครั้งจึงได้ภาพร่างสุดท้าย
ภาพร่างเป็นหมูอ้วนถือเหรียญ ดูน่ารักมาก
หลังจากสมาคมการค้าลั่วตี้จินเฉียนมีมาสคอตแบรนด์ ก็ขยายชื่อเสียงได้จริง ประสบความสำเร็จอย่างงดงาม ร้านค้าหลายแห่งรู้เข้าก็พากันเลียนแบบ มีมาสคอตเป็นของตัวเอง
ร้านเต้าหู้ที่ประตูหน้าในมณฑลเหยียนเจียงก็เป็นหนึ่งในนั้น
ชิ่นหยวนหาวไม่ได้ฆ่าลูกน้องจริงๆ คิดดูอย่างใจเย็นแล้ว ลูกน้องทำงานละเอียดรอบคอบ ไม่เคยผิดพลาด หาคนไม่เจอ ก็คงหาไม่เจอจริงๆ
คงไม่ใช่มาสคอตร้านเต้าหู้ออกมาปล่อยข่าวลือก่อเรื่องหรอก
“หน้าตาโดดเด่นขนาดนั้นยังหาไม่เจอ ดูท่าจะเป็นพวกลัทธิมารด้วยกันจงใจใส่ร้ายข้า!” ชิ่นหยวนหาวหัวเราะเยาะ ยังจะเดาไม่ออกอีกหรือว่านี่เป็นฝีมือใครจงใจทำ แค่ไม่รู้ว่าใครกันแน่
เรื่องแบบนี้ในลัทธิมารพบบ่อย ชิ่นหยวนหาวเองก็เคยทำเรื่องใส่ร้ายเพื่อนร่วมลัทธิมาก่อน
ผ่านมานานขนาดนี้ ไม่มีเบาะแสอะไรแล้ว ชิ่นหยวนหาวได้แต่กลืนความขมขื่นนี้ลงท้อง ค่อยๆ คิดบัญชีว่าควรเอาคืนใครดี
“หาไม่เจอก็ไม่ต้องหาแล้ว”
ชิ่นหยวนหาวล้วงกระดาษปึกหนึ่งกับเงินก้อนหนึ่งจากอก โยนให้ลูกน้อง
นี่ก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ไม่ฆ่าคน งานที่หัวหน้าสาขาสั่งมาก็ต้องมีคนทำ ถ้าฆ่าคนไปจะไปหาคนที่ไหนมาทำ?
“พรุ่งนี้แต่เช้า เจ้า
