เรียกพี่น้องมา แล้วแยกย้ายไปแปดมณฑลโดยรอบ แอบกระจายกระดาษพวกนี้ในตลาดมืด เงินนี้เป็นค่าจ้างและค่าเดินทางเดือนนี้ของพวกเจ้า ฟังรู้เรื่องหรือไม่!”
“รู้… รู้เรื่องแล้วขอรับ” ลูกน้องตกใจกับเสียงตวาดสุดท้ายของชิ่นหยวนหาว
“พูดให้ดังกว่านี้”
“รู้เรื่องแล้วขอรับ!” ลูกน้องยืดอกตะโกนอีกครั้ง จนคอแดง
ป้าข้างบ้านโกรธจัด ตะโกนผ่านกำแพงมา “รู้หรือเปล่าว่ากี่โมงแล้ว ตะโกนอะไรนักหนา!”
เสียงป้าข้างบ้านยังดังกว่าลูกน้องเสียอีก
ดวงตาชิ่นหยวนหาวแวบผ่านประกายสังหาร
“พี่ใหญ่ อีกฝ่ายเป็นผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐาน มาใช้ชีวิตหลบๆ ซ่อนๆ ที่นี่” ลูกน้องรีบพูด ผู้บำเพ็ญหลายคนชอบปะปนอยู่ในหมู่มนุษย์ บางทีคนขายเนื้อย่างข้างถนนก็อาจเป็นผู้บำเพ็ญก็ได้
ชิ่นหยวนหาวแค่นเสียงเย็นชา ไม่พูดอะไรอีก แล้วจากไป
ลูกน้องหาวหวอด คิดในใจว่าพี่ใหญ่ไปซะทีหนึ่ง แล้วล้มตัวนอน
พรุ่งนี้ยังต้องตื่นแต่เช้าทำงาน
ลูกน้องมักได้รับงานประหลาดๆ จากชิ่นหยวนหาวเสมอ เพื่อรักษาความลับ ชิ่นหยวนหาวไม่เคยบอกอะไรพวกเขา แค่ให้ทำตาม
ครั้งนี้ก็เช่นกัน
รอจนลูกน้องหลับสนิท ลู่หยางก็โผล่ขึ้นมาจากพื้น หยิบกระดาษสามแผ่น แล้วตามชิ่นหยวนหาวไป
ชิ่นหยวนหาวออกมาก็เพื่อหาลูกน้อง สั่งงานเสร็จก็กลับ
ชิ่นหยวนหาวเดินผ่านร้านย่าง “ลองอีกครั้ง” แล้วหยุดชั่วครู่
“ข้าปิดด่านแค่สี่วัน ก็มีร้านย่างเปิดใหม่? ยังคึกคักขนาดนี้?”
ชิ่นหยวนหาวเกิดความคิดอยากกินสักมื้อ คนเยอะไม่ใช่ปั
