ม่ธรรมดา ขอให้ทุกท่านฟังข้าเล่า วันหนึ่งบนทุ่งหญ้าทางเหนือ มีแสงทองส่องสว่าง กำเนิดทารกน้อยคนหนึ่ง…”
…
ชิ่นหยวนหาวเดินในเงามืด ร่างกายราวกับกลมกลืนกับราตรี แม้แต่คนเดินผ่านไปมาก็ไม่รู้สึกถึงตัวตนของเขา
“วิชาที่เกี่ยวกับเงา หรือไม่ก็วิชาที่เกี่ยวกับความมืด?” ลู่หยางสังเกตอย่างลับๆ พยายามรวบรวมข้อมูล
เพื่อสร้างวิชาของตัวเอง เขาได้อ่านตำรามามากมาย จึงเข้าใจวิชาต่างๆ พอสมควร
ลู่หยางติดตามชิ่นหยวนหาวต่อไป
ชิ่นหยวนหาวเดินบนถนนโคลนมาถึงตรอกคดเคี้ยว กลิ่นเหม็นเน่าโชยมาจนลู่หยางที่ซ่อนอยู่ใต้ดินยังได้กลิ่น
ลู่หยางได้ยินเสียงฝีเท้าของชิ่นหยวนหาวเร่งเร็วขึ้น จึงรู้ว่าอีกฝ่ายอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก
ชิ่นหยวนหาวขมวดคิ้ว ไม่ชอบสถานที่แบบนี้ เขาหน้าบึ้งตึง เตะประตูห้องหนึ่งเปิดออก ทำให้ลูกน้องที่กำลังหลับสนิทตื่นตกใจ
“ยังมีอารมณ์นอนอีก!”
ลูกน้องรีบลุกขึ้น ตัวสั่นงันงก ไม่รู้ว่าหัวหน้าโกรธเรื่องอะไร
พวกเขาทำงานอย่างขยันขันแข็ง ไม่เคยขี้เกียจ ทำงานทั้งวันแม้แต่นอนตอนกลางคืนยังผิดด้วยหรือ?
กลับเป็นหัวหน้าที่ไม่นอนตอนกลางคืนไม่ตื่นตอนกลางวัน เวลาพักผ่อนของพวกเขามีระเบียบกว่าหัวหน้าตั้งเยอะ
ชิ่นหยวนหาวเตะลูกน้องกระเด็นไปชนกำแพง โกรธตะคอก “ทำไมหลายวันนี้ไม่มีใครมารายงานสถานการณ์ คนที่ข้าให้เจ้าหาล่ะ!”
ลูกน้องรู้สึกเหมือนอกโดนค้อนยักษ์ทุบ เขาบ่นอย่างน้อยใจ “หัวหน้า ท่านบอกเองนะ ถ้าหาคนไม่เจอก็ไม่ต้องมาพบท่าน”
