ป่าเถื่อน หม่านกู่มีสายเลือดสูงที่สุดในเผ่า
ชนเผ่าไม่ได้มีแค่ผู้บำเพ็ญขั้นฝึกลมปราณ ขั้นสร้างฐานออกล่า แม้แต่ขั้นแก่นทองคำที่ไม่ต้องกินอาหารก็ต้องออกล่า
สำหรับชนเผ่า เหยื่อไม่ใช่แค่อิ่มท้อง แต่ยังมีสรรพคุณเป็นของวิเศษจากสวรรค์และดิน
“แต่ใช้วิชาลับในม้วนนี้ต้องไม่เคลื่อนไหว เคลื่อนไหวก็เสียวิชา”
ข้อจำกัดยิ่งมาก ผลยิ่งมาก ถ้าพูดถึงแค่ผลการซ่อนพลัง วิชาในม้วนหนังแกะนี้ติดอันดับสามได้
“ข้ามีวิชาซ่อนพลังธรรมดา ต้องมีวิชาสูงกว่าหนึ่งขั้นใหญ่จึงจะเห็นวิชาของเจ้า” เมิ่งจิ่งโจวหยิบม้วนไม้ไผ่ออกจากแผ่นหยก เก็บมาไม่รู้นานเท่าไหร่ แต่ยังมีกลิ่นไผ่อ่อนๆ
จากคุณภาพของไม้ไผ่ก็เห็นได้ว่าวิชาที่บันทึกในม้วนไม้ไผ่ไม่ธรรมดา
ในแผ่นหยกของเมิ่งจิ่งโจวยังเก็บวิชาและอิทธิฤทธิ์ที่เอามาจากบ้านอีกมากมาย มากจนไม่มีเวลาเรียน
ลู่หยางมองเมิ่งจิ่งโจวอย่างแปลกใจ “เจ้าไม่ได้หนีออกจากบ้านหรอกหรือ ได้ของดีมาเยอะแยะได้อย่างไร?”
“น้องสาวข้าแอบยัดให้”
“ได้เลย”
สามคนเริ่มเรียนวิชาซ่อนพลัง ทั้งสามคนล้วนมีพรสวรรค์ลือเลื่อง วิชาเล็กๆ เช่นนี้เรียนง่าย สำหรับพวกเขายิ่งง่ายนัก ครึ่งชั่วยามก็เรียนได้เจ็ดแปดส่วน ที่เหลือก็แค่ฝึกให้มาก
ลู่หยางคำนับขอบคุณ “เมื่อข้าเรียนวิชาใหม่ได้ ต้องสอนให้พวกเจ้าแน่!”
อย่าดูว่าหม่านกู่และเมิ่งจิ่งโจวหยิบออกมาง่ายๆ แม้ไม่พูด ลู่หยางก็รู้ว่าวิชาซ่อนพลังสองอย่างนี้หายากยิ่ง เห็นได้ว่าทั้งสองคนไว้ใจต
