นมาก
เมิ่งจิ่งโจวหัวเราะฮ่าๆ บอกว่าลู่หยางไม่ต้องใส่ใจ หม่านกู่ก็พูดคล้ายกัน
…
“เอ๊ะ ข้าจำได้ว่าที่นี่เป็นร้านชา ตอนนี้เปลี่ยนเป็นร้านย่างแล้วหรือ?” ใต้ม่านราตรี ยอดฝีมือในยุทธภพสองคนบังเอิญพบว่าร้านชาเดิมหายไป แทนที่ด้วยร้านย่างที่มีชื่อน่าสนใจ
“ร้านย่างลองอีกครั้ง กลิ่นหอมจัง”
ยอดฝีมือ ก. สูดจมูกฟึดฟัด กลิ่นย่างหอมโชยมา ทำให้คนอดใจไม่ไหว น้ำลายไหล
“กินสักมื้อไหม?”
“ไป เข้าไปกัน”
สองคนตกลงกันทันที เดินเข้าร้านย่าง
เมื่อเข้าร้านย่าง ทั้งสองคนก็ตกตะลึงกับบรรยากาศที่คึกคัก ลูกค้าชนแก้ว กินเนื้อย่าง ดื่มเหล้า กินจนยิ้มแย้มแจ่มใส เสียงดังจนอาจพลิกหลังคา ชายร่างกำยำถือเนื้อย่างวิ่งเข้าออก คงเป็นเซี่ยวเอ้อแน่ๆ
เซี่ยวเอ้อตัวใหญ่ขนาดนี้ เพื่อป้องกันลูกค้ากินแล้วไม่จ่ายเงินหรือ?
“ร้านเพิ่งเปิดทำไมคึกคักจัง?”
สองคนรู้สึกคาดหวัง ร้านแบบนี้คึกคัก ต้องมีเหตุผลที่คึกคัก ต้องลองชิม
สองคนโชคดี ยังเหลือโต๊ะว่างโต๊ะสุดท้าย
สองคนนั่งลง เซี่ยวเอ้ออีกคนชื่อลู่หยางถือสมุดเล็กๆ ใบหน้ามีรอยยิ้มมาตรฐานของธุรกิจบริการ “สวัสดีขอรับ สองท่านจะรับอะไรดี?”
“เหล้าสองกา ถั่วลิสงต้มหนึ่งจาน เนื้อแกะย่างสามสิบไม้ เนื้อวัวย่างสามสิบไม้ มันฝรั่งย่างสองที่… ทั้งหมดเผ็ดน้อย พวกเรากินเผ็ดมากไม่ได้”
ลู่หยางอืมๆ จดไป พร้อมส่งเสียงถึงหม่านกู่ “เจ้าปรับสูตรหน่อยได้ไหม ย่างอร่อยเกินไป ดึงดูดคนมาเยอะ พวกเราจะสอดแนมชิ่นหยวนหาวไ
