ามาก: ร้านอาวุธเฮ่ๆๆ โรงเหล้าโฮ่ๆๆ หอนางโลมโอ๊ะๆๆ…
“เรียกร้านย่างข้ามพิบัติเป็นไง?”
“หรือไม่ก็ร้านย่างเป็นเซียน”
“ข้าว่าร้านย่างเรือเบาก็ได้”
“ใครจะตั้งชื่อร้านย่างสุภาพขนาดนั้น?”
สามคนถกกันพักหนึ่ง สุดท้ายจำต้องยอมรับความจริงอย่างจนใจว่า พวกเขาไม่มีใครตั้งชื่อเป็นเลย
“ช่างเถอะ พวกเราสามคนต่างเขียนชื่อใส่กระดาษก้อนคนละหนึ่งชื่อ เขย่าได้ของใครก็ใช้ของคนนั้น” ลู่หยางเสนอวิธีแก้ปัญหา ได้รับความเห็นชอบจากสองคน
คำนึงถึงว่าลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวความคิดไม่บริสุทธิ์นัก ให้หม่านกู่เขย่าก้อนกระดาษจะปลอดภัยที่สุด
หม่านกู่ประกบสองมือ ห่อก้อนกระดาษสามก้อน เขย่าขึ้นลง หัวแม่มือแยกออก กระดาษสองก้อนลอยออกมา
เขาเปิดดู กระดาษแผ่นหนึ่งเขียนว่า “ลองอีกครั้ง”
หม่านกู่งุนงงเปิดกระดาษอีกแผ่น บนนั้นเขียนว่า “ขอบคุณที่อุดหนุน”
หม่านกู่ “???”
หม่านกู่สมองหมุนไม่ทันชั่วขณะ เขาควรจะกำลังตั้งชื่อร้าน ไม่ใช่กำลังจับฉลาก… ใช่ไหม?
