มลงย่าง ลูกตาวัวย่าง และอาหารย่างที่มีเอกลักษณ์ท้องถิ่นอื่นๆ ไว้ในเมนู หวังว่าคนมณฑลเหยียนเจียงจะชอบ
เช้าวันรุ่งขึ้น เมิ่งจิ่งโจวแสดงพลังทางการเงินที่เหนือกว่าคนทั่วไป ซื้อร้านชาทั้งหมด
“เดี๋ยวก่อน ไม่ใช่ว่าจะเช่าหรอกหรือ?” เมิ่งจิ่งโจวลงมือเร็วเกินไป ลู่หยางยังไม่ทันตั้งตัว ร้านชาก็กลายเป็นของสามคนแล้ว
ลู่หยางมองเมิ่งจิ่งโจวด้วยความประหลาดใจ พวกเราทำภารกิจแค่สองสามเดือน เจ้าจะเปิดร้านไปตลอดชีวิตหรือไง?
เมิ่งจิ่งโจวยืนยันความคิดตัวเอง “ข้าใช้แต่ของของตัวเอง ซื้อได้ก็ไม่เช่าเด็ดขาด! ไม่เป็นไร ทำภารกิจเสร็จค่อยขายออกไป”
เจ้าของร้านชาเดิมเห็นเมิ่งจิ่งโจวจ่ายเงินคล่อง ก็รีบเก็บของจากไป
หลังเจ้าของเดิมไป ปัญหาที่จริงจังก็วางอยู่ตรงหน้าสามคน – ร้านย่างจะชื่ออะไร
“ข้าเสนอให้ชื่อร้านย่างเมิ่งเสี่ยวเอ้อร์” เมิ่งจิ่งโจวพูด
ลู่หยางชายตามองเมิ่งจิ่งโจว พูดอย่างดูถูก “ชื่อของเจ้าธรรมดาเกินไป ข้าเสนอให้ชื่อร้านย่างสามถ้วยข้ามเขา กินเนื้อย่างดื่มเหล้า แล้วขึ้นเขาล่าเสือ เหมาะมาก”
เมิ่งจิ่งโจวและชนเผ่าส่ายหน้าพร้อมกัน ไม่เห็นว่าเหมาะตรงไหน
หม่านกู่แสดงความเห็นต่างอย่างหาได้ยาก “ชื่อสามถ้วยข้ามเขายาวเกินไป สู้ใช้สไตล์เผ่าของพวกเราไม่ได้ เรียกร้านย่างฮ่าๆๆ หรือไม่ก็ร้านย่างฮิๆๆ”
ลู่หยางเคยได้ยินวิธีตั้งชื่อของชนเผ่าป่าเถื่อน วิธีตั้งชื่อแบบนี้แม้แต่ในสำนักเวิ่นเต๋าที่มีความคิดก้าวหน้าก็ถือว่าก้าวหน้
