่างสองสามร้าน ข้าก็เลยเอาสูตรย่างตำรับบรรพบุรุษไปแขวนไว้”
ตอนนั้นลู่หยางก็สงสัย ใครไม่มีอะไรทำเอาสูตรย่างไปแขวนในรายการแลกเปลี่ยน ที่แท้เป็นเจ้านี่เองที่เอาไปแขวน!
“มีคนซื้อไหม?” เมิ่งจิ่งโจวอยากรู้
หม่านกู่ตอบตรงๆ “มีศิษย์พี่คนหนึ่งบอกข้าว่า หลังซื้อสูตรย่าง เขาไปทำภารกิจนอกสำนักกับศิษย์พี่หญิงคนหนึ่ง ศิษย์พี่คนนี้ใช้การย่างพิชิตใจศิษย์พี่หญิง”
เมิ่งจิ่งโจว “…”
ข้าไม่ควรถามเลย
หม่านกู่ยิ้มเล็กน้อย พูดว่า “และการเปิดร้านย่างยังมีข้อดีอีกอย่าง”
“คืออะไร?”
หม่านกู่เรียกผีปอบสองตนออกมา “ข้าไม่ต้องลงมือเอง ให้ผีปอบสองตนนี้ย่างในครัวหลัง ไม่ต้องจ่ายค่าแรงด้วย สะดวกมาก”
แบบนี้ไม่ต้องจ้างเซี่ยวเอ้อด้วย ประหยัดและรักษาความลับ นับว่าคิดรอบคอบจริงๆ
หม่านกู่อยู่กับลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวมานาน ก็เรียนรู้อะไรไปบ้าง
ลู่หยางยืนยันแน่วแน่ว่าหม่านกู่ไม่ได้เรียนรู้จากเขา
หม่านกู่ศึกษาสูตรลับทั้งคืน บ้านเกิมของหม่านกู่อยู่ในป่าเถื่อน สูตรย่างต้นฉบับมีวัตถุดิบหลายอย่างที่มีเฉพาะในป่าเถื่อน หม่านกู่ต้องศึกษาว่าอะไรเปลี่ยนแทนได้บ้าง
“เออ พวกเจ้ากินแมลงย่าง ลูกตาวัวย่างไหม?” หม่านกู่ถามขึ้นมา
ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวส่ายหน้าพร้อมกัน ช่วยกันห้ามหม่านกู่ย่างของที่คนทั่วไปยอมรับได้
หม่านกู่อ๋อเบาๆ คิดง่ายๆ หนึ่งเขาเป็นคนปกติ สองเขากินพวกนี้ได้ ดังนั้นของที่เขากินได้คนปกติก็ต้องกินได้
พิสูจน์เสร็จ
หม่านกู่เก็บแ
