ในความมืด ดวงตาสิบกว่าคู่เปล่งแสงประหลาด ราวกับงูพิษที่ซ่อนตัวในถ้ำ ดวงตาทั้งหมดจ้องมองหัวหน้าสาขา รอฟังคำพูด
ในตอนนั้นหัวหน้าสาขาที่นั่งอย่างเกียจคร้านก็เอ่ยปาก เสียงของเขาแหบพร่า ราวกับไม่ได้พูดมาหลายสิบปี ทุกคำที่พูดล้วนมีน้ำหนัก
“ทำไมไม่จุดไฟ?”
ผู้ดูแลลัทธิมารคนหนึ่งตอบอย่างนอบน้อม “หัวหน้าสาขา ท่านลืมไปแล้วหรือ ประชุมครั้งที่แล้วท่านเล่าว่าได้เข้าร่วมประชุมกับระดับสูง บรรยากาศที่นั่นเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ แล้วบอกว่าสาขาเหยียนเจียงของเราไม่มีบรรยากาศของลัทธิมาร”
“ข้าคิดดูแล้ว เป็นเช่นนั้นจริงๆ สาขาเหยียนเจียงของเราต่ำที่สุดในบรรดาทุกสาขา บางทีสาเหตุอาจอยู่ตรงนี้”
“ข้าก็เลยคิดว่า ในนิยายไม่ได้บอกหรอกหรือว่าลัทธิมารของเราชอบวางแผนชั่วร้ายในที่มืด ข้าก็เลยตั้งใจไม่ให้คนรับใช้จุดไฟ”
“ท่านว่าดูสิ ไม่จุดไฟแบบนี้มีบรรยากาศของการทำเรื่องชั่วจริงๆ”
เห็นได้ชัดว่าผู้ดูแลผู้นี้เข้าใจการกระทำของตนเองดี รู้ว่าลัทธิมารไม่ใช่ที่ของคนทำดี
หัวหน้าสาขาเงียบไปครู่ใหญ่ คิดว่าผู้ดูแลผู้นี้กำลังแอบบอกใบ้ว่าจะลาออกจากลัทธิหรือไม่? บอกใบ้ว่าสาขาเหยียนเจียงไม่ได้ขึ้นเงินเดือนมานาน? หรือบอกใบ้ว่าควรซื้อประกันให้สมาชิกลัทธิมารแล้ว?
คงไม่ใช่จะลาออก
เขาขยันขันแข็งทำเรื่องชั่วมาตลอด และไม่แยกแยะมิตรศัตรู ทำเรื่องชั่วนอกลัทธิ ในลัทธิก็ทำร้ายพรรคพวกตัวเอง เป็นคนชั่วที่สมควรได้ชื่อนี้
ก็ไม่ใช่จะขอขึ้นเงินเดือน
เ
