ไอ้หนูตระกูลเมิ่งทำไมยังไม่มาหาข้า อาหารกินได้อีกสองสามวัน บอกว่าห้าหกวันจะทำภารกิจเสร็จไม่ใช่หรือ?
ม้าแก่เป็นสัตว์ปีศาจผิดปกติ ย่อมกินอาหารธรรมดาเหมือนม้าทั่วไปไม่ได้ มันกินอาหารที่มีพลังวิเศษที่เมิ่งจิ่งโจวซื้อราคาแพง เตรียมอย่างพิถีพิถัน
ม้าแก่ส่งเสียงฟุดฟิด เคี้ยวตุ้ยๆ รู้สึกเบื่อ บังเอิญเหลือบไปเห็นม้าตัวเมียขนขาวอยู่ข้างๆ
…
หลังเข้าเมือง สามคนเลือกร้านชาแห่งหนึ่งตามสะดวก สั่งชาหนึ่งกาและขนมสองสามจาน วางแผนว่าจะทำอย่างไรต่อไป
“มณฑลเหยียนเจียงใหญ่ขนาดนี้ พวกเราจะหาชิ่นหยวนหาวคนนี้ได้อย่างไร ขอความช่วยเหลือจากทางการท้องถิ่นไหม?” หม่านกู่ขมวดคิ้ว
มณฑลเหยียนเจียงไม่ใช่มณฑลใหญ่ด้านการบำเพ็ญ เมื่อเทียบกับมณฑลอื่นๆ จำนวนคนก็อยู่ท้ายๆ ในแผนที่ก็ไม่โดดเด่น แผนที่ที่ไม่ละเอียดถึงกับไม่มีที่นี่ แต่อย่างไรก็ตาม มณฑลเหยียนเจียงก็มีประชากรสองล้านคน การหาคนคนหนึ่งเหมือนงมเข็มในมหาสมุทร จะง่ายได้อย่างไร
ลู่หยางโบกมือ “ไม่เหมาะ ลัทธิมารซ่อนตัวที่นี่มานานเท่าไรไม่รู้ อำนาจเบื้องหลังซับซ้อน อาจมีการสนับสนุนจากทางการท้องถิ่นก็ได้”
หม่านกู่ไม่เข้าใจความหมายของลู่หยาง “ลัทธิมารไม่ใช่สิ่งที่ใครๆ ก็กำจัดได้หรอกหรือ? ทำไมทางการต้องช่วยลัทธิมาร”
ไม่ต้องให้ลู่หยางตอบ เมิ่งจิ่งโจวคุ้นเคยเรื่องนี้ที่สุด “เพราะใครๆ ก็กำจัดได้นี่แหละ ราชวงศ์ต้าเซี่ยถึงเพิ่ม ‘จำนวนมารที่กำจัด’ เป็นหนึ่งในการประเมินผลงานข้าร
