าชการท้องถิ่น กำจัดหัวหน้ามารได้มาก วิชายิ่งสูง ผลงานก็ยิ่งมาก”
“ลองคิดดู ลัทธิมารอาจตกลงกับผู้ว่าการมณฑล ส่งหัวหน้ามารให้ผู้ว่าการมณฑลเป็นระยะ ผู้ว่าการมณฑลก็สัญญาว่าจะไม่เปิดเผยที่อยู่ของลัทธิมาร”
เมิ่งจิ่งโจวไม่ได้เล่านิทาน แต่เป็นความจริงที่ผู้อาวุโสในตระกูลที่รับราชการเล่าให้ฟังด้วยตนเอง
ผู้อาวุโสในตระกูลบอกว่าฮ่องเต้แห่งต้าเซี่ยฆ่าไปรอบแล้วรอบเล่า แต่ก็ยังมีปลาที่หลุดตาข่าย
ในราชสำนักก็มีคนเสนอให้ยกเลิกดัชนีประเมินนี้ แต่ถูกเสนาบดีห้ามไว้ ดัชนีประเมินยังคงอยู่ ข้าราชการส่วนใหญ่ทุ่มเทกำจัดฝ่ายมาร คนส่วนน้อยสมรู้ร่วมคิดกับลัทธิมาร หากยกเลิกดัชนีประเมิน ไม่รู้จะมีข้าราชการกี่คนที่ยังอยากเสียเวลาเสียแรงตามหาร่องรอยลัทธิมาร
โดยรวมแล้ว การมีดัชนีประเมินนี้มีข้อดีมากกว่าข้อเสีย
คำพูดของเมิ่งจิ่งโจวทำให้หม่านกู่รู้สึกเหมือนโลกพลิกกลับ เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องแบบนี้มาก่อน
ลู่หยางพูด “โอกาสที่ผู้ว่าการมณฑลจะร่วมมือกับลัทธิมารมีไม่มาก แต่พวกเราต้องเตรียมรับมือกับสถานการณ์ที่แย่ที่สุด”
“สมมติว่าผู้ว่าการมณฑลกับลัทธิมารเป็นพวกเดียวกันจริง ถ้าพวกเราแจ้งจุดประสงค์ของเราให้ผู้ว่าการมณฑลรู้ ผู้ว่าการมณฑลเพื่อไม่ให้เปิดเผย ก็ต้องส่งชิ่นหยวนหาวมาให้ แต่สาขาเหยียนเจียงทั้งหมดจะได้รับข่าว แล้วจะหลบซ่อน ทำให้พวกเราพลาดโอกาสแทรกซึมเข้าลัทธิมาร เสียเรื่องใหญ่เพราะเรื่องเล็ก ไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง”
“ตอนนี้
