วิธีที่ดีที่สุดคือพวกเราไม่เปิดเผยตัวตน หาชิ่นหยวนหาวก่อน ถ้าหาไม่เจอค่อยขอความช่วยเหลือจากทางการก็ยังไม่สาย”
หม่านกู่พยักหน้า รู้สึกว่าที่สองคนพูดมีเหตุผล
“แล้วจะล่อชิ่นหยวนหาวออกมาอย่างไร?” ในสมองหม่านกู่แวบผ่านหลายความคิด แต่ล้วนรู้สึกว่าไม่ใช่วิธีที่ดี มีจุดอ่อนมาก
ติดประกาศแจกใบปลิวคงไม่ได้ โจ่งแจ้งเกินไป
ไปสืบข่าวในตลาดมืด? ถ้าให้ชิ่นหยวนหาวรู้ว่ามีคนสืบเรื่องของเขา เขาก็จะซ่อนตัว บางทีอาจนำสมาชิกลัทธิมารมาล้อมโจมตีพวกเขา เสียเปรียบ ใช้ไม่ได้
หม่านกู่อยากรู้ว่าพี่ลู่และพี่เมิ่งมีความเห็นอย่างไร?
ลู่หยางคิดวิธีไว้ตั้งแต่ระหว่างลงเขาแล้ว เขาหัวเราะฮิๆ “พวกเจ้ารู้ไหม ต่างจากสำนักธรรมะอย่างพวกเรา พวกที่เร่ร่อนในยุทธภพให้ความสำคัญกับหน้าตาที่สุด”
“โดยเฉพาะคนในลัทธิมาร ถือว่าหน้าตาคือสถานะ ใครทำให้เขาเสียหน้า ยังแย่กว่าฆ่าเขาเสียอีก”
“ดังนั้นพวกเราต้องประกาศให้ทั่วว่าชิ่นหยวนหาวเป็นคนใจดี วันๆ ไม่ทำงานชอบทำความดี เมื่อข่าวลือแพร่ไปทั่วมณฑลเหยียนเจียง ทุกคนในลัทธิมารรู้ว่าชิ่นหยวนหาวเป็นคนดี ชิ่นหยวนหาวรู้สึกเสียหน้า ต้องทนไม่ไหวกระโดดออกมาแน่!”
“นั่นก็จะเป็นโอกาสของพวกเรา!”
เมิ่งจิ่งโจวสรุปสั้นๆ “ก็คือแต่งเรื่องขึ้นมา ปล่อยข่าวลือ”
บังเอิญที่เขา เมิ่งจิ่งโจวเชี่ยวชาญเรื่องนี้โดยไม่ต้องมีครูสอน
หม่านกู่เข้าใจในทันที นี่เป็นวิธีที่ดีจริงๆ หาชิ่นหยวนหาวไม่เจอก็บีบให้เขาออกมาเอง
แต่อะไ
