เมิ่งจิ่งโจวพบหนังเสือผืนหนึ่ง หนังเสือเก่าแก่ราวร้อยปี แต่เก็บรักษาไว้อย่างดี บนนั้นมีตัวอักษรเล็กๆ เรียงรายชัดเจน ลู่หยางและหม่านกู่เอื้อคอดูอย่างสนใจ แต่ไม่รู้จักตัวอักษรประเภทนี้
“นี่คืออักษรปีศาจ ภาษาเขียนภายในเผ่าปีศาจ” เมิ่งจิ่งโจวบอก พอดีเขารู้จักมัน
ตระกูลจิ้งจอกมีนิสัยปล่อยตัว สะท้อนออกมาในตัวอักษรด้วย พวกนางมักเขียนหนังสือไม่เหมาะสม หากผู้ใดทำบางสิ่งที่ไม่อาจพรรณนากับหนังสือพวกนี้ ผู้เขียนก็จะเก็บเกี่ยวพลังหยางได้เล็กน้อย
ดังนั้นหนังสือไม่เหมาะสมที่แพร่หลายในดินแดนกลางส่วนใหญ่จึงเป็นผลงานของตระกูลจิ้งจอก แม้ทางการจะประกาศโทษและจัดกิจกรรมเผาทำลายทุกๆ สองสามปี แต่หนังสือพวกนี้ก็ยังคงหมุนเวียนในตลาดมืด ห้ามเท่าไรก็ไม่หมด
เมิ่งจิ่งโจวตอนเด็กหลงใหลหนังสือประเภทนี้มาก แต่ตอนนั้นเขาไม่รู้ว่าสิ่งที่ไม่อาจพรรณนาคืออะไร เพียงแต่รู้สึกว่าหนังสือสนุกดี
เขาเลยเรียนอักษรปีศาจเพื่อจะได้อ่านต้นฉบับ
“เจ้ารักการเรียนรู้ขนาดนี้เลยหรือ?” ลู่หยางและหม่านกู่ประหลาดใจ การบำเพ็ญเซียนช่วยเพิ่มความจำ การเรียนภาษาหนึ่งไม่ต้องใช้เวลานาน
แต่ปัญหาคือเมิ่งจิ่งโจวเรียนอักษรปีศาจก่อนบำเพ็ญเซียน นี่จึงเป็นเรื่องไม่ธรรมดา
เมิ่งจิ่งโจวไม่อยากอธิบายเหตุผล เพียงบอกว่าตนสนใจวัฒนธรรมปีศาจบ้าง
หม่านกู่รู้สึกว่าศิษย์พี่เมิ่งสมกับเป็นศิษย์พี่เมิ่ง เรียนรู้อย่างขยันขันแข็งแต่ไม่ชอบโอ้อวด กิริยาถ่อมตน นิสัยสูงส่ง น
