่าเอาเยี่ยงอย่าง
“บนหนังเสือเขียนว่าอะไร?”
“ข้าดูก่อน… ผีปีศาจ หลบหลีกยามสว่าง… นี่คือวิธีควบคุมผีปอบ”
เมิ่งจิ่งโจวอ่านอย่างรวดเร็ว คำนวณในใจเล็กน้อย ก็เข้าใจประโยชน์ของตำราลับ
“นายพรานแก่คงถูกสร้างด้วยวิธีนี้”
“วิญญาณที่จะสร้างต้องมีข้อกำหนด วิชาต้องต่างกันสองขั้นใหญ่ ยกเว้นสร้างจากคนธรรมดา หลังขั้นฝึกลมปราณเจ็ดจึงสร้างดวงจิตคนธรรมดาได้”
วิชาควบคุมผีปอบนี้ค่อนข้างไร้ประโยชน์ ต้องเป็นผู้ที่อ่อนกว่าตนสองขั้นจึงจะสร้างได้ แม้สร้างผีปอบได้แล้ว จะให้ผีปอบออกรบฆ่าศัตรูได้หรือ
อย่างตอนต่อสู้กับเสือปีศาจเมื่อครู่ ถ้าผีปอบปรากฏตัว คงไม่ต่างจากเนื้อสด ไม่อาจสร้างภัยคุกคามใดๆ
“ต้องการให้ข้าแปลทั้งหมดไหม สิ่งนี้ดูเหมือนไม่จำกัดเผ่าพันธุ์ มนุษย์ก็ฝึกได้ เพียงแต่เสือปีศาจฝึกได้ผลดีที่สุด”
หม่านกู่กำลังจะพูดว่าเรียนสิ่งนี้ไปมีประโยชน์อะไร กลับได้ยินลู่หยางวิเคราะห์ “พวกเราจะเข้าร่วมลัทธิมาร วิชามารคงขาดไม่ได้ วิชาควบคุมผีปอบนี้พอดีเหมาะเป็นหน้าฉาก ที่บ้านนายพรานก็มีผีปอบอยู่พร้อม เจ้าช่วยแปลวิชาควบคุมผีปอบบนหนังเสือหน่อย พวกเราสามคนจะเรียนด้วยกัน”
แต่เดิมลู่หยางวางแผนจะกำจัดผีปอบที่เหลือ แต่ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยน ใช้ประโยชน์จากผีปอบให้หมดแล้วค่อยสลายดวงจิตก็ยังไม่สาย
ฟังจากคำพูดของเสือปีศาจ พวกผีปอบล้วนสมัครใจตายแล้วเป็นบ่าว ถูกควบคุมเป็นผี คอยทำร้ายนักเดินทาง
สมควรตายทั้งหมด
“ได้” เมิ่งจิ่งโจวต
