อบรับทันที เขาปูกระดาษ บดหมึก ลายมือพลิ้วไหว ไม่นานก็เขียนวิชาควบคุมผีปอบเสร็จ
“ข้าไม่ฝึกแล้ว ข้ามีรากฐานหยางบริสุทธิ์ ผีเห็นข้าเหมือนหิมะเห็นดวงอาทิตย์ จะละลายอย่างรวดเร็ว ข้าฝึกวิชาที่มีคุณสมบัติหยินบริสุทธิ์นี้ไม่ได้”
ลู่หยางและหม่านกู่ไม่พูดอะไร ฝึกพร้อมกัน
ไม่นาน ในถ้ำมีลมเย็นพัดมา ลมเย็นมาพร้อมเสียงครวญครางของวิญญาณ นำความหนาวเหน็บไม่สิ้นสุด เสียดแทงถึงกระดูก
ลู่หยางรู้สึกตัวเบา เท้าทั้งสองลอยจากพื้น ล่องลอยในอากาศ ราวกับวิญญาณ
เขารู้สึกว่าสมองแจ่มชัดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ประสาทสัมผัสทั้งห้าว่องไว สัมผัสได้ถึงรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ รอบตัว เขายังรู้สึกว่าเมิ่งจิ่งโจวดูเหมือนกองไฟลุกโชน ร้อนจัด!
“อืม? นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” ลู่หยางสงสัย ก้มมอง พบว่าร่างของตนกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ที่เดิมดีๆ
“ไม่ใช่ ไม่ใช่ข้าบิน แต่เป็นจิตวิญญาณข้าออกจากร่าง!”
เมิ่งจิ่งโจวสังเกตเห็นความผิดปกติของลู่หยาง ตะโกนด้วยความตกใจ “ขั้นทารกแรกกำเนิดจึงจะแยกจิตออกจากร่าง ท่องเที่ยวหมื่นลี้ได้ เหตุใดเจ้าจึงแยกจิตได้ตั้งแต่ตอนนี้?”
“รีบกลับเข้าร่างเร็ว เจ้าแค่ขั้นสร้างฐาน ยังไม่ได้ฝึกดวงจิต จิตวิญญาณบาดเจ็บง่าย หากจิตวิญญาณได้รับความเสียหาย ฟื้นฟูก็ยาก!”
ลู่หยางก็ตระหนักถึงปัญหา รีบท่องคาถาควบคุมผีปอบ ให้จิตวิญญาณกลับสู่ปกติ
“เจ้าทำได้อย่างไร?” เมิ่งจิ่งโจวไม่เคยได้ยินว่ามีใครขั้นสร้างฐานกล้าแยกจิตออกจากร่าง
ไม่ม
