ีวิชาแบบนี้ด้วยซ้ำ
ลู่หยางก็งุนงงมาก “ก็ฝึกตามวิชาควบคุมผีปอบที่เจ้าเขียนนั่นแหละ ข้ารู้สึกว่าเข้าใจทั้งหมด ไม่มีปัญหาอะไร ก็เลยลองท่อง ดูว่าเป็นอย่างไร ก็เป็นแบบนี้”
เมิ่งจิ่งโจวมองลู่หยางด้วยสีหน้าประหลาด “หรือว่า เจ้าเอาจิตวิญญาณตัวเองเป็นผีปอบ ควบคุมตัวเอง?”
ไม่เคยได้ยินว่าจะฝึกแบบนี้ได้ แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ ก็มีเพียงคำอธิบายนี้เท่านั้น
ลู่หยางคิดๆ ดู ก็คิดไม่ออกว่าจะเป็นไปได้อย่างอื่น
ลู่หยางให้เมิ่งจิ่งโจวออกห่างจากตน แล้วลองอีกหลายครั้ง ผลลัพธ์เหมือนเดิมทุกครั้ง จิตวิญญาณออกจากร่างได้
“พรสวรรค์ด้านวิชาของข้าเป็นอย่างไรกันแน่?”
สองคนหมดปัญญา ได้แต่รอให้หม่านกู่ตื่น จะได้ถามว่าเป็นเหมือนลู่หยางหรือไม่
เมื่อหม่านกู่ตื่นขึ้น เห็นลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวจ้องตนด้วยสายตาคาดหวัง ทำให้เขางุนงง
“เรียนวิชาควบคุมผีปอบได้แล้วหรือ?”
“พอมีความเข้าใจบ้าง น่าจะควบคุมดวงจิตคนธรรมดาได้แปดคน”
“ควบคุมตัวเอง ทำให้จิตวิญญาณออกจากร่างได้ไหม?” ลู่หยางมองหม่านกู่อย่างคาดหวัง อยากให้หม่านกู่ตอบว่าได้ จะได้พิสูจน์ว่าตนไม่ได้ฝึกผิด
หม่านกู่ยิ่งงุนงง “เป็นไปได้อย่างไร นี่คือวิชาควบคุมผีปอบ จะเอาจิตวิญญาณตัวเองเป็นผีปอบควบคุมได้หรือ?”
เมิ่งจิ่งโจวมองลู่หยางแวบหนึ่ง เล่าเรื่องการฝึกของลู่หยางให้หม่านกู่ฟัง ทำให้หม่านกู่ชื่นชมไม่หยุด
ศิษย์พี่ลู่ความคิดว่องไว พรสวรรค์ด้านการเรียนวิชาสูงส่ง ไม่มีใครเทียบได้
