นโลกผู้บำเพ็ญ ของเก่าเป็นของที่ไม่มีค่าที่สุด มีแต่คนธรรมดาที่หวงแหน
“กระบี่เหล็กขึ้นสนิม เสือปีศาจเก็บของแบบนี้ไว้ทำไม ขัดฟัน?” เมิ่งจิ่งโจวส่ายหน้า
ลู่หยางคิดในใจ อย่าดูถูกกระบี่เหล็กขึ้นสนิม ฟันทีเดียวทำให้เจ้าเป็นบาดทะยักเชื่อไหม?
“มวยเลียนแบบ? ข้าจำได้ว่าเป็นวิชามวยของชาวบ้าน เลียนแบบท่าทางสัตว์?” เมิ่งจิ่งโจวพลิกดูสองสามหน้า ไม่สนใจ โยนให้ลู่หยาง
ลู่หยางกลับสนใจ ตั้งใจว่าอีกสองสามวันมีเวลาจะลองฝึกดู
“คำสอนปราชญ์…” เมิ่งจิ่งโจวหัวเราะเยาะ “สัตว์สองตัวเอาคำสอนปราชญ์มาทำไม ไม่ใช่ก็ยังเป็นสัตว์อยู่ดี?”
คำสอนปราชญ์เป็นตำราขั้นพื้นฐานของผู้บำเพ็ญแบบขงจื๊อ บันทึกคำสอนของปราชญ์ หม่านกู่จำเนื้อหาข้างในได้ขึ้นใจ และเข้าใจอย่างลึกซึ้ง
หม่านกู่เก็บคำสอนปราชญ์ ไม่ใช่ว่าหนังสือนี้มีค่าเท่าไร แต่หนังสือนี้มีฐานะพิเศษ อย่างไรก็ต้องเก็บให้ดี
นี่คือความเคารพต่อปราชญ์
“หืม? ที่นี่มีจดหมายฉบับหนึ่ง เขียนถึงเสือปีศาจหรือ?”
