ัวแห้ง!
ข้างนอกฝนตกราวกับเทพธิดาเทน้ำ จะแห้งได้อย่างไร?
สาวชุดเขียวโกรธเล็กน้อย รู้สึกว่าคนพวกนี้ดูเหมือนมีการศึกษา แต่พูดจาไม่สุภาพเอาเสียเลย
“พวกท่านช่างไม่มีเหตุผล อย่าว่าแต่ศาลเจ้าเทพภูเขาไม่มีเจ้าของ พวกท่านก็แค่มาหลบฝนเท่านั้น ตอนนี้ข้างนอกฝนตกหนัก จะให้หญิงน้อยใช้วิชากั้นฝนตลอดหรือไร?!”
“วิชา? ท่านเป็นผู้บำเพ็ญ?” ฉีอู๋ระวังคำพูดมากขึ้น ผู้บำเพ็ญส่วนใหญ่มีท่าทีอ่อนโยนต่อคนธรรมดา แต่หากทำให้โกรธจริงๆ ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรออกมา
เขาลังเลขึ้นมา
แต่นายพรานแก่ท่าทีเด็ดขาด อาศัยประสบการณ์หลายปีในป่าเขา เขารู้สึกว่าสาวชุดเขียวคนนี้ต้องมีปัญหาแน่ แต่น้ำเสียงนุ่มนวลขึ้นมาก “ท่านผู้บำเพ็ญ ท่านเป็นผู้บำเพ็ญ และเป็นสตรี อยู่ร่วมศาลเจ้ากับพวกเราแปดคนผู้ชาย หากเล่าลือออกไปคงไม่ดีนัก”
“เป็นอย่างนี้ จากที่นี่ไปทางเหนือมีทางเขาสายหนึ่ง กลางทางมีกระท่อมไม้ที่พวกเรานายพรานสร้างไว้ชั่วคราว ระยะทางนี้สำหรับผู้สูงส่งอย่างท่านคงแค่สองสามก้าว”
นายพรานแก่ไม่ได้โกหก ที่นั่นมีกระท่อมไม้จริงๆ แต่ไม่พอให้พวกเขาหลายคนอยู่ จึงพาฉีอู๋และคนอื่นๆ มาหลบฝนที่ศาลเจ้าเทพภูเขา
สาวชุดเขียวคิดดู รู้สึกว่านายพรานแก่พูดมีเหตุผล นางเป็นสตรี แม้ว่าท่องเที่ยวไปทั่วหล้าไม่ถือสาเรื่องเล็กน้อย แต่หากมีตัวเลือกที่ดีกว่า ทำไมต้องอยู่ในศาลเจ้าที่ลมโกรกด้วย?
หลังสาวชุดเขียวจากไป ทุกคนถอนหายใจยาว กลัวว่าสาวชุดเขียวจะกลายร่าง
