เป็นเสือตาโตกินพวกเขา
“พอเถอะ นอนกันเถอะ นอนให้สดชื่น พรุ่งนี้ยังต้องตื่นแต่เช้าเดินทาง ที่ผีสิงนี่ไม่อยากมาเป็นครั้งที่สอง” ฉีอู๋พูดพลางหาว ตาปิดๆ เปิดๆ ง่วงจนลืมตาไม่ขึ้น
ฉีอู๋อยากนอนหันหัวเข้าด้านใน จะได้หันหน้าเข้าหารูปปั้นเทพภูเขา แต่เขารู้สึกว่ารูปปั้นเทพภูเขามีอะไรไม่ชอบมาพากล ไม่กล้าเข้าใกล้เกินไป ได้แต่ให้ทุกคนนอนหันหัวไปทางประตู
จัดเวรยามสองคนเรียบร้อย ทุกคนก็หลับไป
หลังทุกคนหลับ ดวงตารูปปั้นเทพภูเขากลอกไปมา มองลงมา จ้องทุกคน
ไม่มีใครสังเกตเห็น
…
อาเยว่หาวหนึ่งที ตาพร่า เหมือนจะหลับได้ทุกเมื่อ เขากับอีกคนเข้าเวรกะแรก
“ง่วงจัง อยากนอนจัง”
“อดทนหน่อย เจ้าก็ได้ยินแล้ว ในเขานี่ไม่ปลอดภัย…”
“ใช่ ข้าต้องไม่หลับ ข้ายังรอผีสาวมาหาตอนกลางคืนอยู่”
“หน้าตาเจ้าธรรมดา ไม่เห็นในหนังสือบอกหรือว่าผีสาวชอบคนหล่อ ต้องมาหาข้าสิ”
“ผีสาวชอบนักปราชญ์ เจ้าอ่านหนังสือมาได้กี่วัน ผีสาวต้องชอบคนอย่างข้าที่อ่านตำราปราชญ์มามากต่างหาก”
สองคนเถียงกันเบาๆ เรื่องผีสาวที่ไม่มีตัวตน คุยไปคุยมาก็ตื่นขึ้นมา
จู่ๆ มีเสียงคำรามต่ำดังขึ้น แม้ม่านฝนและเสียงฟ้าร้องก็กั้นเสียงคำรามนี้ไม่อยู่ สองคนสะดุ้งโหยง ตัวสั่น
ตอนที่สองคนสงสัยว่าหูฝาดหรือไม่ เสียงคำรามต่ำก็ดังมาอีก ใกล้กว่าเดิม!
“เป็นเสือปีศาจตัวนั้น!” สองคนสบตากัน เห็นความหวาดกลัวของกันและกัน
“ตื่นๆ มีปีศาจ!” อาเยว่รีบตะโกน
ทุกคนตื่นจากความฝัน กำอาวุธแน่น จ้
