องออกไปนอกศาลเจ้าไม่วางตา เหงื่อเย็นผุดจากหน้าผากไม่หยุด ขาสั่นทั้งคู่
เสียงคำรามหายไป แทนที่ด้วยเสียงหายใจหนักๆ จากเสียงหายใจนึกภาพออกง่ายๆ ว่าเจ้าของเสียงเป็นสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาเพียงใด
เงาดำปรากฏในม่านฝน เงานั้นใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว หวาดกล
หัวเสือขนาดมหึมาทะลุม่านฝน ยื่นเข้ามาในศาลเจ้าเทพภูเขา ฉีอู๋เห็นขนบนหัวเสือชัดเจนทุกเส้น!
เสือปีศาจเดินร่างทั้งตัวเข้ามาในศาลเจ้า ทำเอาทุกคนเหงื่อซึมหลัง นี่มันเสือยาวถึงสี่เมตร!
เสือปีศาจออกแรงขาหลัง ยืนสองขา!
“ลุงซุน ตอนนี้ทำยังไงดี?” ฉีอู๋ถามเบาๆ ไม้พลองในมือพวกเขาไม่มีทางสู้เสือปีศาจตัวนี้ได้
ใครจะคิดว่านายพรานแก่กลับเดินตรงไปหาเสือปีศาจ โค้งตัว “เชิญท่านเสือรับประทาน”
“อืม ทำได้ดี” เสือปีศาจพูดภาษามนุษย์ ไม่รู้วรยุทธ์ระดับใด
ฉีอู๋ตาถลน อยากฉีกนายพรานแก่เป็นชิ้นๆ
สาวชุดเขียวไม่ใช่ผีปอบ แต่นายพรานแก่ที่อยู่กับพวกเขาตลอดต่างหากที่เป็น!
เสือปีศาจแย้มยิ้มแบบมนุษย์ เยาะเย้ย “แต่เดิมข้าไม่อยากกินพวกเจ้าหรอก คนมากเกินไป ตายหมดคงทำให้คนภายนอกสนใจ แต่ช่วยไม่ได้ พวกเจ้าคิดจะแจ้งเรื่องของข้าให้ห้าสำนักใหญ่รู้ ก็ปล่อยพวกเจ้าไว้ไม่ได้!”
พูดพลาง เสือปีศาจใช้อุ้งเท้ากดนายพรานแก่ “ส่วนเจ้า นิสัยช่างพูดไม่เลิกเสียที ต้องเล่านิทาน ทำให้ข้าต้องออกโรง จะให้ข้าฆ่าเจ้าอีกครั้งหรือ?”
นายพรานแก่รีบขอร้อง บอกว่าคราวหน้าไม่กล้าแล้ว
เสือปีศาจฮ
