ึดฮัด “เจ้าไล่นางผู้บำเพ็ญนั่นไปก็นับเป็นความดี บุญและโทษเท่ากัน คราวนี้จะไม่ลงโทษเจ้า!”
เสือปีศาจไม่มีนิสัยแกล้งเหยื่อ มันก้มลงพินิจฉีอู๋ คอส่งเสียงครืดคราด เหมือนมีเสมหะติดคอ “เจ้าฉลาดที่สุดในนี้ หากเจ้ายอมอยู่ใต้บังคับบัญชาข้า ข้าจะหลอมเจ้าเป็นผีปอบ ไม่ตายไม่เป็น”
มาถึงตอนนี้ ฉีอู๋ก็ไม่กลัวแล้ว ชี้นายพรานแก่หัวเราะเยาะ “เป็นเหมือนมันทำร้ายคนทั่วไป ตายเสียยังดีกว่า! ถุย!”
“ไม่กินน้ำดีต้องกินน้ำแกง!” เสือปีศาจเคยถูกดูถูกเช่นนี้เมื่อไร โกรธจัด คลื่นเสียงแผ่กระจาย สั่นเพดานศาลเจ้า ราวกับจะถล่ม
เสือปีศาจไม่พูดจาอีก อ้าปากกว้างพุ่งเข้าใส่ทุกคน ฉีอู๋หลับตา รอความตายมาเยือน
ในตอนนั้นเอง กระบี่บัณฑิตเล่มหนึ่งขวางระหว่างเสือปีศาจกับฉีอู๋ แสงกระบี่เจิดจ้า ดั่งตะวันยามรุ่งอรุณ สว่างจ้าตา ฟันแก้มเสือปีศาจ
“ใคร!?” เสือปีศาจโกรธจัด
“ปู่เทพภูเขาของเจ้า!”
