ิงหวยกับมณฑลเหยียนเจียง มีเทือกเขาใหญ่ ทอดยาวต่อเนื่อง หากพ่อค้าต้องการข้ามเทือกเขานี้ ต้องมีนายพรานในท้องถิ่นนำทาง”
“ในป่าเขาปรากฏสิ่งน่าสะพรึงกลัว บังคับให้นายพรานต้องทิ้งป่าที่พวกเขาพึ่งพาอาศัย…”
…
ค่ำคืนมาเยือน กิ่งไม้ที่งอกเถื่อนบดบังแสงจันทร์ เสียงฟ้าร้องดังสนั่น ฝนตกหนัก ชะล้างพื้นดินจนเละเทะ ไม่มีที่ให้ย่างเท้า
เจ็ดแปดคนผูกเชือกที่เอว เชื่อมต่อกันไว้ ป้องกันคนลื่นไถลจากภูเขา พลาดพลั้งสูญหาย
รอบข้างมีแต่เสียงฝนตกซู่ซ่า แม้มีคนตกลงไปร้องเรียก ก็คงยากที่จะได้ยินเสียง
พวกเขาสวมเสื้อกันฝนจากฟาง ถือไม้เท้าปีนเขา แบกตะกร้า ก้าวแต่ละก้าวอย่างระมัดระวัง กลัวจะเหยียบลงหลุมลึก
เม็ดฝนเย็นเฉียบทำให้พวกเขาเปียกปอน เงยหน้ามองไป ม่านฝนหนาทึบบดบังสายตา ได้แต่เดินตามนายพรานแก่ที่อยู่หน้าสุด
“ระวังทางเดิน ฝนตกทางเขาลื่นมาก!”
“แม้จะเหนื่อยก็อย่าหยุด พยายามอีกหน่อย ใกล้ถึงแล้ว หากหยุดตอนนี้ จะยากที่จะมีแรงเดินทางต่อ!”
“ข้า… ข้าไม่ไหวแล้ว… ช่วยด้วย! ข้าตกลงไปแล้ว!”
มีคนลื่นล้ม ร่างกายไม่มีที่ยึดเกาะ ไถลไปทางหน้าผาริมทาง
พ่อค้ารู้สึกถึงแรงที่ส่งมาจากปลายเชือก รู้ว่ามีคนตกหล่น จึงหยุดฝีเท้าทันที รีบช่วยกันดึงคนขึ้นมาอย่างทุลักทุเล
“อาเยว่ เจ้าจับเชือกให้แน่น พวกเราช่วยกันออกแรง!”
“ข้าหมดแรงแล้ว” อาเยว่ลอยอยู่ที่หน้าผา เชือกป่านหยาบที่ผูกเอวทำให้เขาไม่ตกลงไป
ตอนนี้เขาทั้งเหนื่อยทั้งหิว ออกแรงไม่ได้
