ลอยไปซะ
ขณะที่ผู้ฝึกตนคนนั้นยังคงตกตะลึง เสียงของเย่หนานก็ดังขึ้น
วินาทีต่อมา
เขาก็รู้สึกว่าร่างกายของตัวเองลอยขึ้นจากพื้นอย่างช้าๆ
และพุ่งตรงเข้าไปหากำแพงห้องโถงหิน
ปัง
เสียงกระแทกดังสนั่น
อ๊าก ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนของผู้ฝึกตนคนนั้น
ปัง ปัง ปัง
จากนั้น ฉากที่ทำให้ทุกคนอ้าปากค้างก็ปรากฏขึ้น
ร่างของผู้ฝึกตนคนนั้นราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นจับเหวี่ยง กระแทกใส่กำแพงห้องโถงหินไปมารอบทิศทางอย่างบ้าคลั่ง
สภาพดูน่าอนาถเกินบรรยาย
เฮ้อ ต้องยอมรับเลยว่า เจ้านี่เป็นคนแรกที่ข้านับถือจริงๆ กล้าลงมือกับอาจารย์ข้า ใจเจ้ามันได้ กู้เฉินมองดูร่างที่ถูกจับเหวี่ยงไปมา พลางถอนหายใจด้วยความชื่นชมในความกล้า
คนที่นั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้นมองดูภาพนี้แล้วกลืนน้ำลายดังเอือก
โชคดีที่เมื่อกี้พวกเขาไม่ได้ปากดีท้าดวลกับเย่หนาน ไม่งั้น… สภาพคงไม่ต่างกัน
ก่อนหน้านี้พวกเขาได้ยินกู้เฉินเรียกเย่หนานว่าอาจารย์
แต่พอเห็นระดับพลังของเย่หนาน พวกเขาก็เลือกที่จะมองข้ามไป
แต่ตอนนี้ พอมองกลับไปที่เย่หนาน ซึ่งนั่งไขว่ห้างอยู่บนแท่นหิน โบกไม้โบกมือไปมาอย่างสบายอารมณ์ พวกเขาก็ตัวสั่นงันงก
วะ… ไว้ชีวิตด้วยขอรับนายท่าน ข้าน้อยมีตาหามีแวว
