ไม่ บังอาจล่วงเกินท่าน ข้ายังมีแม่แก่ชราวัยเก้าสิบเก้า และลูกน้อยวัยสามขวบต้องดูแล ผู้ฝึกตนคนนั้นเลือดอาบเต็มตัว ร้องขอชีวิตไม่หยุด
เย่หนานเองก็รู้ลิมิต เขาใช้พลังน้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ อย่างมากก็แค่เจ็บเนื้อเจ็บตัวภายนอก
เขากลัวว่าถ้าออกแรงมากไป จะเผลอทำเหมือนคราวก่อนๆ คือระเบิดตายคาที่ มันจะหมดสนุก
ตอนนี้เขาอยู่ ขั้นปรับแต่งลมปราณ สามหมื่นกว่าชั้น ไม่รู้เลยว่าพละกำลังตัวเองอยู่ระดับไหน ถือโอกาสใช้เจ้าพวกนี้เป็นกระสอบทรายฝึกมือซะเลย
หลังจากซ้อมจนพอใจ เย่หนานก็หยุดมือ
ร่างของผู้ฝึกตนคนนั้นค่อยๆ ไหลลงมาจากกำแพง
ดูจากสภาพภายนอก เขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
ถ้าบอกว่าพวกก่อนหน้านี้หน้าบวมเป็นหัวหมู
เจ้าหมอนี่ก็บวมเป่งจนกลายเป็นก้อนเนื้อก้อนหนึ่ง
เห็นสภาพแล้ว ทุกคนสูดหายใจเข้าด้วยความหวาดเสียว
แต่เจ้าตัวกลับไม่สนสภาพตัวเองหรืออาการบาดเจ็บ
เขารีบตะเกียกตะกายมาคุกเข่าต่อหน้าเย่หนาน
นายท่าน ข้าผิดไปแล้ว ไว้ชีวิตข้าด้วยเถอะ เขาโขกหัวขอขมาไม่หยุด
ข้ามีคำถามจะถามเจ้าหน่อย เย่หนานมองชายที่โขกหัวเป็นไก่จิกข้าวสารด้วยความสนใจ
เชิญนายท่านบัญชา ข้ายินดีตอบทุกคำถาม จะให้บุกน้ำลุยไฟ ข้าน้อยก็จะไม่ย่นระย่
