ระแทกภูเขาล้วนใช้ได้ผล
พี่โจวลู่ลู่พึมพำเบาๆ อีกครั้ง “ปาท่องโก๋ในโรงอาหารก็มีผลใกล้เคียงกัน”
สองคนทำเป็นไม่ได้ยิน
“พี่หลี่ พวกเรามีของเล็กๆ น้อยๆ ที่ใช้เล่นงานคนลับๆ บ้างไหม?”
พี่หลี่สีหน้าจริงจัง “ศิษย์น้อง เจ้ารู้หรือไม่ว่าสำนักเวิ่นเต๋าคือสำนักฝ่ายธรรมะ?”
“แล้วไง?”
“เรื่องนี้ต้องถามเบาๆ”
ลู่หยางอ๋อขึ้นมา
พี่หลี่กดรายการแลกเปลี่ยน ดึงลงแรงๆ ทีหนึ่ง รายการสินค้าเลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว เขาจับจังหวะได้พอดี กดลงบนรายการ แล้วแนะนำต่อ “นี่คือเข็มทำลายหยก เล็กกว่าเส้นขนวัว เมื่อเติมพลังวิเศษจะคมกริบ สามารถทะลวงจุดอ่อน แต่ยากต่อการฝึกใช้ ต้องฝึกฝนมาก อีกทั้งราคาก็ไม่ถูก”
“นี่คือตะปูประตูพิสดาร เมื่อเจอศัตรูที่แข็งแกร่ง รอจังหวะที่เขาไม่ทันระวัง คว้าขึ้นมากำหนึ่งขว้างใส่เจ็ดช่องของร่างกาย ชนะด้วยกลอุบาย ใช้งานง่าย ราคาก็เหมาะสม”
ลู่หยางพยักหน้า ของชิ้นนี้ราคาถูกจริงๆ อาจเรียกได้ว่าคุ้มค่าเกินราคา
“ข้าวในโรงอาหารใช้ได้ดีกว่านี้นะ” พี่โจวลู่ลู่เตือนอยู่ข้างๆ
พี่หลี่ต้านทนการพึมพำของพี่โจวลู่ลู่ไม่ไหวอีกต่อไป เขาหันขวับ ทำเอาโจวลู่ลู่ตกใจสะดุ้ง
โจวลู่ลู่ก้มหน้า ไม่กล้าสบตาหลี่ต้านที่หน้าตาบึ้งตึง นางไม่ได้ตั้งใจก่อกวน แต่ของในโรงอาหารใช้ได้ดีจริงๆ นางอยากแนะนำให้ลู่หยางโดยตรง แต่ไม่กล้า
หลี่ต้านเห็นโจวลู่ลู่เป็นเช่นนี้ ก็รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีเจตนาร้าย น้ำเสียงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว “พี่โจว ข้า
