รู้ว่าท่านเป็นคนของเขาไป๋เลี่ยน แต่ท่านไม่ควรหาลูกค้าให้เขาไป๋เลี่ยนด้วยการทำร้ายศิษย์น้องใหม่นะ!”
“อีกอย่าง ศิษย์น้องลู่ ลองคิดดู นอกจากของในโรงอาหารจะราคาถูกคุณภาพดี ทนทาน ใช้งานได้หลากหลาย เป็นได้ทั้งอาวุธและอาหารแล้ว ยังมีข้อดีอะไรอีก?”
ลู่หยาง: “…”
ข้อดีพวกนี้ยังไม่พออีกหรือ?
หลี่ต้านคิดดู เหมือนของในโรงอาหารนอกจากรูปทรงไม่เหมาะกับการต่อสู้แล้ว จริงๆ ก็ไม่มีข้อเสียนี่นา
“งั้นให้พี่โจวพาศิษย์น้องลู่ไปดูที่โรงอาหารสักหน่อยไหม?”
ดวงตาโจวลู่ลู่เป็นประกาย รีบลากลู่หยางไปที่โรงอาหาร
ลู่หยางพบว่าแรงมือของพี่โจวแรงน่ากลัว เขาสลัดไม่หลุดเลย ไม่รู้ว่าพี่โจวอยู่ระดับขั้นอะไรกันแน่
“พี่โจว ท่านเป็นคนของเขาไป๋เลี่ยนหรือ?”
เขาไป๋เลี่ยนของผู้อาวุโสที่ห้า มีหน้าที่สองอย่างคือการหลอมอาวุธและดูแลโรงอาหาร ส่วนใหญ่แล้วหน้าที่ทั้งสองก็คือสิ่งเดียวกัน
โจวลู่ลู่ตอบ “ใช่แล้ว ข้าเป็นศิษย์ของเขาไป๋เลี่ยน”
“แต่ข้าเห็นท่านอยู่ที่หอคัมภีร์บ่อยๆ และหนังสือที่อ่านก็ไม่เกี่ยวกับการหลอมอาวุธเลย?”
ลู่หยางอดสงสัยไม่ได้ ว่าศิษย์เขาไป๋เลี่ยนไม่ควรเรียนรู้การหลอมอาวุธหรอกหรือ?
