ลู่หยางอึ้งอยู่ครู่ใหญ่ ไม่รู้จะประเมินวิธีที่ท้าทายจริยธรรมและรูปแบบความคิดแบบนี้อย่างไร
“แก้ปัญหาได้ก็ดีแล้ว”
สุดท้ายพูดได้แค่ประโยคนี้
ลุงปาก็รู้สึกว่าแก้ปัญหาได้เป็นเรื่องดี ยิ่งเป็นวิธีที่เขาคิดขึ้นด้วยแล้ว
ลุงปาตบไหล่ลู่หยาง “ราชันยาน้อยซุกซนทุกตัว ช่วงนี้ลำบากแล้ว เอาแผ่นหยกของเจ้าออกมา”
ลู่หยางทำตาม ลุงปาแตะแผ่นหยกของลู่หยางทีหนึ่ง “รางวัลภารกิจสามร้อยคะแนนบำเพ็ญอยู่ในแผ่นหยกของเจ้าแล้ว”
ลงแรงย่อมได้ผลตอบแทน ความพยายามไม่สูญเปล่า สามร้อยคะแนนบำเพ็ญ สำหรับลู่หยางนับว่าเป็นเงินก้อนใหญ่
จากนั้นลู่หยางคิดอีกที สามร้อยคะแนนบำเพ็ญดูมาก แต่ดูเหมือนซื้อแม้แต่น้ำล้างเท้าราชันยาน้อยก็ไม่ได้
ในรายการแลกเปลี่ยนเขียนไว้ชัดเจน น้ำวิเศษราชันยาแบ่งเป็นรุ่นธรรมดาและรุ่นหรู
ตามความเข้าใจของลู่หยาง รุ่นธรรมดาคือน้ำล้างเท้าราชันยาน้อย รุ่นหรูคือน้ำอาบ
“ไปลาราชันยาน้อยเถอะ โอกาสเข้าสวนสมุนไพรมีไม่มาก ต่อไปเจ้าคงไม่มีโอกาสมา…”
ลุงปาพูดครึ่งๆ กลางๆ แล้วหยุด เขานึกขึ้นได้กะทันหัน ดูเหมือนแค่อวี้จือให้ลู่หยางมา เขาก็ต้องยอมให้เข้า ไม่กล้าขัดขวาง
“เอ่อ ไปลาก่อนเถอะ”
ลู่หยางพูดอ๋อหนึ่งที เขารู้สึกว่าลุงปามีอะไรพูดไม่จบ
ได้ยินข่าวว่าลู่หยางจะจากไป ราชันยาน้อยก็อาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง
“พวกเราเป็นเพื่อนกัน รากโสมแก่นี้เจ้าเอาไป อ๋อ อันนี้มีค่าเกินไป ข้าเสียดาย”
“เปลือกโสมแก่นี้… เจ็บเกินไป ช่างเถอะ ข้าไม่มี
