อะไรมีค่าตรงนี้ แค่บอกลาเจ้าด้วยวาจาแล้วกัน” ตุ๊กตาโสมลาลู่หยาง
ตอนที่มันลาท่านเต๋ากู่เยว่ก็ไม่ได้ให้อะไรเช่นกัน
“พวกเราล้วนบำเพ็ญเซียน เดือนเดียวก็ไม่นาน จะไปก็ไป ต้องบอกลาด้วยหรือ?” หญ้าดาวสามใบพูดแฝงความอาลัยทุกคำ
“เถาวัลย์และใบของข้ามีพลังชีวิตแรงกล้าเกินไป เจ้าได้ไปร่างกายจะเปลี่ยนแปลง เพื่อความปลอดภัยไม่ให้เจ้าดีกว่า” ระหว่างอยู่ด้วยกัน ลู่หยางรู้ว่าร่างแท้ของยาอมตะกิเลนเป็นเถาวัลย์เขียว
ยาอมตะกิเลนพูดความจริง เดือนที่อยู่ด้วยกัน ราชันยาน้อยล้วนกดพลังชีวิตในร่าง กลัวว่าลู่หยางจะพลาดไปโดนเข้า
หากให้ส่วนหนึ่งของร่างกายแก่ลู่หยาง ต้องเพิ่มผนึกนับสิบชั้น ลู่หยางได้ไปก็ไม่กล้าใช้
“ลากันแล้วไม่ให้ของขวัญพวกเราบ้างหรือ?” ดอกอวสานกาลเวลากลับเรียกร้องของขวัญจากลู่หยาง
ลู่หยางถูกบรรยากาศกระทบ น้ำตาคลอ “รออีกสักพัก ข้าจะให้ศิษย์พี่ใหญ่มาเยี่ยมทุกคนแน่”
ราชันยาน้อยรีบไล่ลู่หยางไป
ฉากลาจากเร่งคนอย่างมาก
…
ไม่เทียบกับน้ำวิเศษราชันยา สามร้อยคะแนนบำเพ็ญสำหรับลู่หยางที่อยู่แค่ขั้นสร้างรากฐานถือเป็นเงินก้อนใหญ่
เขากระตือรือร้น อยากไปตำหนักภารกิจซื้อของดีๆ บ้าง
ไม่อาจให้ศิษย์พี่ใหญ่ให้ของตนตลอด เขาต้องพยายามหาเงินด้วยตัวเอง
“เอ๊ะ พอดีจะไปหาเจ้าที่เขาประตูสวรรค์ ไม่คิดว่าจะเจอกันที่นี่” เมิ่งจิ่งโจวเห็นลู่หยางเดินออกจากสวนสมุนไพร รู้สึกแปลกใจ คิดอีกทีอวี้จือเป็นศิษย์พี่ใหญ่ของเขา ก็ไม่แปลกแล้ว
ข
