บแรก มีสรรพคุณแปดอย่าง ไม่พูดถึงอย่างอื่น อย่างน้อยแบบแรกฟังดูสมเหตุสมผล
“เจ้าพูดเรื่องนี้เหรอ? ข้ารู้นะ” ตุ๊กตาโสมพูด
“เจ้ารู้?”
ตุ๊กตาโสมเอารากเท้าเอว พูดอย่างภาคภูมิ “ใช่ บัวแปดสมบัติท่านเต๋ากู่เยว่เป็นคนค้นพบ ตอนนั้นพวกเราสองคนบังเอิญเข้าไปในพื้นที่ลับที่ไม่เคยมีใครพบ โชคดีที่พวกเราสองคนวิชาสูงส่ง พื้นที่ลับจึงไม่อันตรายสำหรับพวกเรา”
“พวกเราสองคนเที่ยวเล่นในพื้นที่ลับ เล่นเหนื่อยก็พักผ่อนตรงนั้น กินข้าวนอนหลับอะไรทำนองนั้น หาบรรยากาศ”
“ตอนกินข้าว ท่านเต๋ากู่เยว่พบดอกบัวสีชมพูกลุ่มหนึ่ง ไม่เคยเห็นมาก่อน ข้าถามเขาว่าอยากตั้งชื่อดอกบัวพวกนี้ว่าอะไร เขามองโจ๊กแปดสมบัติในมือหนึ่งที แล้วพูดลอยๆ ว่าเรียกว่าบัวแปดสมบัติก็แล้วกัน”
“ต่อมาเขาเอาบัวไปสองสามต้น ขยายพันธุ์ในโลกภายนอก จนกลายเป็นขนาดปัจจุบัน”
ลู่หยาง: “…”
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาได้ยินเรื่องของท่านเต๋ากู่เยว่ ทุกครั้งล้วนมีตอนจบที่คาดไม่ถึง
ราชันยาตัวอื่นก็ล้วนเคยท่องเที่ยวผ่านแม่น้ำพันภูผา ผ่านเรื่องราวมากมาย แต่ไม่มีใครมีประสบการณ์สนุกสนานเท่าตุ๊กตาโสม
ผ่านการติดต่อกับราชันยาน้อย ราชันยาน้อยค่อยๆ ยอมรับลู่หยาง แม้ลู่หยางจะกลับสู่ร่างเดิม ราชันยาน้อยก็ไม่รังเกียจลู่หยาง กลับรู้สึกว่าคนตัวใหญ่สนุกดี
พริบตาผ่านไปหนึ่งเดือน ในช่วงนี้ลุงปาเอาหินวิเศษที่ว่างเปล่าและน้ำอาบของราชันยาน้อยไป นำหินวิเศษชั้นดีจำนวนมากมาให้ราชันยาน้อยฝังท
