ี่เดิม
ลุงปายังเก็บสมุนไพรไปมากมายเป็นระยะ ส่งให้เขาตานติ่ง
…
“แต่เดิมท่านเต๋ากู่เยว่ไม่ได้ชื่อท่านเต๋ากู่เยว่ เขาแซ่หู เรียกตัวเองว่าท่านเต๋าหู ตัวอักษรของเขาเขียนไม่ค่อยดี มีครั้งหนึ่งเขียนชื่อตัวเอง เขียนหูกว้างเกินไป คนอ่านเป็นกู่เยว่ เขาเป็นคนไม่ใส่ใจอยู่แล้ว จึงเรียกตัวเองว่าท่านเต๋ากู่เยว่ตามนั้น ไม่แก้อีก” ตุ๊กตาโสมยังคงพร่ำเล่าประวัติดำของท่านเต๋ากู่เยว่ข้างหูลู่หยางเช่นเคย
ในตอนนั้นเอง ลุงปาส่งเสียงถึงลู่หยาง
“ลู่หยาง เจ้าออกมาหน่อย”
เมื่อเขามาถึงทางเข้าสวนสมุนไพร เห็นคู่สามีภรรยาที่รักใคร่กัน สามีดูสง่าผ่าเผยมั่นใจ ภรรยาอ่อนหวานน่ารัก เพียงแต่เสื้อผ้าของทั้งสองทำให้ลู่หยางพูดชมไม่ออก
คู่สามีภรรยาสวมเสื้อผ้าที่ดูเหมือนห่วงยางว่ายน้ำ อ้วนฉุ ตกน้ำก็ลอยได้แบบนั้น
นี่คือการแต่งกายตามประเพณีของเผ่าพันธุ์พวกเขา
“สองท่านนี้คือ…”
“ขอแนะนำ ท่านผู้นี้คือผู้อาวุโสของเจ้า ไส้เดือนราชันเงิน” ลุงปาพูด
ลู่หยางเข้าใจทันที ดูเหมือนปัญหาของคู่สามีภรรยาได้รับการแก้ไขแล้ว ทั้งสองกลับมาคืนดีกัน ตัวเองไม่ต้องขุดดินอีก
แก้ปัญหาความรักใช้เวลาแค่เดือนเดียว นับว่าเร็วทีเดียว เขายังคิดว่าต้องทำเป็นละครยาวสี่ห้าสิบตอน สุดท้ายนางเอกความจำเสื่อม พระเอกปลุกความทรงจำนางเอก จบลงด้วยความสุขอะไรทำนองนั้น
“เขาชื่อลู่หยาง พวกเจ้าคู่สามีภรรยาคงเคยได้ยิน ศิษย์คนที่สี่ของเจ้าสำนัก อวี้จือฝึกสอนเอง”
“คารวะท่านผู
