ย์มีคนวิปริตมากมาย ชอบกินเปลือกเท้าพวกเราพืชกับเหล้า บอกว่าอร่อย กินกับเหล้าได้ ถึงขั้นปลูกกันเป็นพื้นที่ใหญ่”
“พืชที่เจ้าพูดถึงคืออะไร?”
“ถั่วลิสง”
ลู่หยางตามความคิดราชันยาน้อยไม่ค่อยทัน
โชคดีที่เขาไม่ได้ติดใจปัญหานี้มากนัก เริ่มมุดดินตามเส้นทางที่ตุ๊กตาโสมให้มา
ตุ๊กตาโสมดูคู่สามีภรรยาไส้เดือนมุดดินจนเบื่อ พอดูมนุษย์มุดดินกลับรู้สึกสนุก จึงวิ่งตามหลังลู่หยางไป พากันวิ่งตามติดหลังลู่หยาง
ราชันยาน้อยย่อมมีความสามารถในการมุดดิน แต่พวกมันกลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกับดิน ต่างจากวิธีของลู่หยางที่ดันดินออกโดยสิ้นเชิง
ที่ที่ลู่หยางผ่านไป ดินจะร่วนซุย พอดีกับราชันยาน้อย
ราชันต้นไม้มองราชันยาน้อยที่เล่นอย่างสนุกสนาน ถอนหายใจ ต้นไม้มุดดินไม่ได้
มันมองดวงอาทิตย์บนฟ้า รู้สึกว่าร้อนแสบ จึงถอนหายใจอีก “ทำไมข้าต้องสูงขนาดนี้? แม้แต่ที่ร่มสักที่ก็ไม่มี”
ราชันต้นไม้รู้สึกว่าโลกนี้เต็มไปด้วยความร้ายกาจต่อมัน
ราชันยาน้อยตามก้นลู่หยางเล่นทั้งวัน ขากลับยังหยอกล้อกัน หัวเราะคิกคัก “ต้มน้ำแช่น้ำกัน!”
ราชันต้นไม้เตรียมถังไม้ใส่น้ำไว้แล้ว น้ำตักมาจากลำธารที่รดสมุนไพร
แสงสว่างปรากฏจากท้องยาอมตะกิเลน ค่อยๆ เคลื่อนขึ้นบน สุดท้ายเคลื่อนมาที่ปาก พ่นเปลวไฟกิเลนออกมา
ยาอมตะกิเลนดูเหมือนกิเลนจริงๆ ไม่แปลกที่คนโบราณเห็นมันแล้วยืนยันว่าตนเห็นกิเลน
เปลวไฟกิเลนร้อนจัด เพียงพริบตา น้ำก็เดือดปุดๆ
ราชันยาน้อยกระโดดลงไปทีละตัว
