หลับตาลอยไปลอยมาบนผิวน้ำ
ลู่หยางรู้สึกว่าภาพนี้คุ้นตามาก เหมือนเคยเห็นภาพคล้ายๆ กันในครัว
นึกออกแล้ว นี่เรียกว่าต้มยา
แต่วัตถุดิบกระโดดลงหม้อเองแบบนี้เพิ่งเคยเห็นครั้งแรก
ไม่นาน กลิ่นยาลอยฟุ้ง กระจายในอากาศ ลู่หยางสูดหนึ่งครั้ง ก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่า ระดับขั้นก็มีแนวโน้มเพิ่มขึ้น
“สมกับเป็นราชันยา พลังยาช่างน่าสะพรึงกลัว”
ลู่หยางมองราชันยาน้อยที่หยอกล้อกันในน้ำ เผยรอยยิ้มจนใจ
เขาจำได้ว่าศิษย์พี่ใหญ่เคยพูด ความเป็นอมตะคือพิษ เป็นความทุกข์ที่มนุษย์ไม่อาจทน มีเพียงบุคลิกที่ผิดแผกจากคนทั่วไปจึงจะทนความทุกข์แห่งอมตะได้
ราชันยาน้อยผ่านกาลเวลาไม่มีที่สิ้นสุด เป็นพยานเหตุการณ์สำคัญที่ถูกบันทึกในประวัติศาสตร์มานับไม่ถ้วน คนและเรื่องที่ถูกบันทึกในประวัติศาสตร์ล้วนจากไป มีเพียงราชันยาน้อยที่ยังมีชีวิตอยู่
คงมีเพียงบุคลิกเหมือนเด็กเท่านั้น ที่ทำให้ราชันยาน้อยมีชีวิตยืนยาวเช่นนี้โดยไม่พัง
แค่หลอกง่ายไปหน่อย
