งนอกกระท่อมไม้ ลู่หยางเห็นต้นไม้ใหญ่ยักษ์ รากหนาเท่าต้นขาสองข้าง สง่างาม ใบไม้ดกหนาส่งเสียงซู่ซ่า
“ต้นรู้ธรรม?”
ลู่หยางประหลาดใจมาก แม้เขาจะกลับสู่ร่างปกติ ต้นรู้ธรรมต้นนี้ก็นับว่าบดบังฟ้าบังตะวันได้ คนหลายสิบคนโอบไม่รอบ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนนี้ที่เขาสูงแค่สามนิ้ว
รอบกายต้นรู้ธรรมมีวิถีธรรมไหลเวียน เสียงใบไม้ซู่ซ่าเหมือนเสียงธรรมะ ราวกับมหาวิถีทั้งปวงรวมตัวในร่าง หล่อหลอมธาตุแท้ ต้นรู้ธรรมลึกลับศักดิ์สิทธิ์ ไม่อาจล่วงละเมิด
“นี่คือต้นรู้ธรรมที่ข้าเคยเล่าให้เจ้าฟัง พวกเราเรียกมันว่าราชันต้นไม้ พรสวรรค์ของมันในด้านวิถีธรรมพูดว่าสุดยอดก็ไม่เกินไป”
ใบต้นรู้ธรรมช่วยให้คนเข้าใจธรรม หากต้นรู้ธรรมกลายเป็นวิญญาณ พรสวรรค์ในการบำเพ็ญวิถีจะสูงเพียงใด? ลู่หยางจินตนาการไม่ออก
ราชันยาดูอ่อนแอ แท้จริงต่างมีวิชาอิทธิฤทธิ์ของตน ไม่อาจดูถูก
หากไม่มีวิชาปกป้องตัว อาศัยแค่ความเมตตาของมนุษย์ คงมีชีวิตไม่ถึงปัจจุบัน
ต้นไม้ใหญ่หัวเราะด่า “ราชันโสม ไอ้ตัวร้ายเจ้า ยกยอข้าอีกแล้ว ข้าเป็นสุดยอด แล้วนางปีศาจนั่นจะมีพรสวรรค์ระดับไหน?”
“นางปีศาจคือใคร?” จากน้ำเสียงของราชันยาน้อย ดูไม่เหมือนคนดี
“ในสวนสมุนไพรนอกจากปาน้อยแล้ว มีแต่นางปีศาจที่เข้ามาได้ นางปีศาจเก่งกาจมาก พวกเราสู้นางไม่ได้ นางอยากเก็บอะไรก็เก็บ ไม่มีสมุนไพรใดห้ามนางได้!”
“รากโสมแก่ของข้าถูกนางหักไป เจ็บจนข้าต้องนอนพักหลายวัน” ตุ๊กตาโสมประณามการกระทำ
