ันเล่ามากมายล้วนเป็นเรื่องจริงที่มันประสบมา แม้แต่สมุนไพรหลายชนิดในสวนก็เป็นสิ่งที่มันกับท่านเต๋ากู่เยว่พบระหว่างท่องเที่ยว ลู่หยางพยักหน้าส่ายหน้าฟังอย่างเพลิดเพลิน
คนกับโสมมาถึงกระท่อมที่สร้างจากดอกไม้และหญ้า ยิ่งเข้าใกล้กระท่อมยิ่งรู้สึกถึงพลังชีวิตที่เข้มข้นจนเป็นรูปธรรม ทำให้ลู่หยางใจเต้นระทึก
“ไม่ถูกต้อง!” ลู่หยางกุมอก ร่างกายสั่นโดยไม่อาจควบคุม
ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก… หัวใจลู่หยางเต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ ราวกับมีแมลงน้อยนับไม่ถ้วนบินวนเวียนอยู่ข้างหู ส่งเสียงหึ่งๆ ไม่หยุด
ฟังอย่างละเอียด ลู่หยางรู้สึกเย็นวาบในใจ หลังสั่นสะท้าน นั่นไม่ใช่เสียงแมลงเล็กๆ แต่เป็นเสียงผู้คนนับไม่ถ้วนพูดในร่าง!
เสียงพวกนั้นบอกว่าพวกเขาติดอยู่ในร่าง ต้องการออกไป ต้องการออกไป…
ตุ๊กตาโสมพบความผิดปกติของลู่หยางก่อน ร้องเสียงดัง “เฮ้ย เฮ้ย เฮ้ย มีคนนอกมา พวกเจ้าระวังหน่อย เก็บพลังชีวิตเข้าไว้ เร็วๆ!”
ลู่หยางฝึกวิชา สงบเลือดที่เดือดพล่าน เสียงจึงค่อยๆ หายไป
ลู่หยางคุกเข่าลงกับพื้น หายใจหอบ เรื่องเมื่อครู่ไม่ใช่ภาพลวง มีอะไรบางอย่างอยู่ในร่างจริงๆ มันคืออะไร?!
ตุ๊กตาโสมวางหินวิเศษว่างเปล่า กระโดดโลดเต้นมาข้างลู่หยาง พูดด้วยน้ำเสียงขอโทษ
“ขอโทษนะ ไม่คิดว่าเจ้ายังไม่ถึงขั้นทารกแรกกำเนิด”
ต่างจากมนุษย์ ราชันยาดูที่อายุไม่ใช่ระดับขั้น ตุ๊กตาโสมดูระดับขั้นลู่หยางไม่ออก แค่รู้สึกว่าเขาน่าพอใจ
“เมื่อครู่นั่น คืออะไร?”
