ม้และหญ้า แต่สร้างจากไม้โบราณ ภายใต้อิทธิพลพลังชีวิตของราชันยาน้อย ไม้โบราณคืนชีพ แตกใบใหม่และดอกสด บดบังรูปลักษณ์ดั้งเดิมของไม้โบราณ
ลู่หยางรู้สึกดีขึ้นมาก เขาค่อยๆ ลุกขึ้น พยายามจำแนกราชันยาพวกนี้
แปลกดี ไม่รู้จักสักตัว
“มนุษย์ เจ้าชื่ออะไร?” หญ้าเล็กต้นหนึ่งที่มีใบอ่อนสามใบถาม ทั้งต้นเป็นสีเงิน บนใบมีจุดประกายดาวระยิบระยับ ราวกับจักรวาลย่อส่วน
“ศิษย์ชื่อลู่หยาง ไม่ทราบว่าท่านผู้อาวุโสคือ…” ลู่หยางถามอย่างสุภาพ คิดตามอายุแล้ว ราชันยาน้อยไม่เพียงเป็นผู้อาวุโสของเขา แต่ยังเป็นผู้อาวุโสของทุกคนในสำนักเวิ่นเต๋า
“มันคือยาดาวสามใบ พวกเราเรียกมันว่าราชันดาว” ราชันยาอีกตนพูดอย่างรวดเร็ว มันเป็นดอกไม้เจ็ดสี กลีบดอกสอดคล้องกับสีของธาตุทั้งห้า ใจกลางดอกแบ่งเป็นดำขาว ในดำมีจุดขาว ในขาวมีจุดดำ เป็นรูปหยินหยาง เหมือนภาพวาดหมึก งดงามที่สุด ทำให้คนหลงใหลโดยไม่รู้ตัว
“ข้าคือดอกอวสานกาลเวลา เรียกข้าว่าราชันอวสานก็พอ ทุกคนบอกว่าข้าเป็นดอกไม้ที่งดงามที่สุด ข้าคิดว่านี่เป็นเพราะมีคนอิจฉาเสน่ห์ของข้า จึงยกยอปอปั้น ในฐานะราชันยาที่ถ่อมตน ข้าคิดว่าข้าก็แค่เป็นดอกไม้ที่งดงามเป็นอันดับสองของโลก…” ดอกอวสานกาลเวลาพูดไม่หยุดปาก
ลู่หยางจ้องมองดอกอวสานกาลเวลาสองวินาที ม่านตาขยายกว้าง ดูไม่อยากเชื่อ แม้เขาจะไม่รู้ว่าดอกอวสานกาลเวลาหน้าตาเป็นอย่างไร แต่เคยได้ยินชื่อเสียงของมัน
“ดอกอวสานกาลเวลา คือดอกไม้ที่ว่ากัน
