ลู่หยางเดินตามตุ๊กตาโสม มองสมุนไพรเขียวขจีรอบตัวด้วยสายตาตื่นเต้น
แสงอาทิตย์ลอดผ่านช่องใบไม้ ทิ้งจุดแสงประปราย ส่องบนตัวลู่หยาง
หลังจากย่อตัวลง ในสายตาลู่หยาง สมุนไพรกลายเป็นต้นไม้บังแสงอาทิตย์ สูงกว่าเขาหลายเท่า
ไม่นาน คนกับโสมก็มาถึงลำธารเชี่ยว ในนั้นมีพลังธรรมชาติที่ฟ้าดินหล่อเลี้ยง ใช้รดสมุนไพร สมุนไพรชำระก็จะไหลลงลำธารส่วนหนึ่ง ทั้งสองฝ่ายต่างได้ประโยชน์
“นี่คือแม่น้ำที่วิญญาณแม่น้ำคุ้มครอง” ตุ๊กตาโสมแนะนำ
รอบนอกสำนักเวิ่นเต๋ามีลำธารที่บางช่วงเชี่ยว บางช่วงเอื่อย ต้นกำเนิดคือน้ำพุใสที่ไม่มีวันหมด
น้ำพุนั้นมีประวัติยาวนาน มีมาก่อนสำนักเวิ่นเต๋าสร้าง ได้รับโชควาสนาจากฟ้าดิน เกิดประกายวิญญาณหนึ่งดวง
สำหรับสิ่งไม่มีชีวิต วาสนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือการเกิดสติปัญญา ประกายวิญญาณดวงนี้สำคัญที่สุด
หากประกายวิญญาณกลับคืนสู่ตน กลายเป็นสติปัญญา ก็จะกลายเป็นบุตรแห่งฟ้าดินในพริบตา
หากประกายวิญญาณสลายสู่ฟ้าดิน ไม่รู้ต้องผ่านกาลเวลาและความยากลำบากอีกเท่าไหร่จึงจะเกิดประกายวิญญาณดวงนี้อีก
สิ่งไม่มีชีวิตลอยไปตามกระแส ไม่รู้วันไหนจะพังพินาศในการต่อสู้ของผู้บำเพ็ญ ไม่มีโอกาสเกิดสติปัญญาอีกครึ่งส่วน
โอกาสที่ประกายวิญญาณจะสลายมากกว่าโอกาสที่จะกลับคืนสู่ตัวตนมาก
โชคดีที่บรรพบุรุษสำนักเวิ่นเต๋าผ่านมาที่นี่ พบสถานการณ์นี้ จึงใช้วิชาขังประกายวิญญาณไว้ในน้ำพุ น้ำพุจึงก่อเกิดสติปัญญาแท้จริง
วิญญาณน้ำพุซาบซ
