ึ้งบุญคุณบรรพบุรุษสำนักเวิ่นเต๋า สมัครใจคุ้มครองสำนักเวิ่นเต๋า
ลำธารสายนี้ไหลผ่านที่ต่างๆ ในสำนักเวิ่นเต๋า ที่รอบนอกช่วยคุ้มครองสำนักเวิ่นเต๋า ที่ภายในเป็นหนึ่งในแหล่งกำเนิดชีวิต
วิญญาณน้ำพุ ก็เรียกว่าวิญญาณแม่น้ำ
หากมองในมุมคนธรรมดา แม่น้ำตรงหน้าคนกับโสมกว้างแค่สองฝ่ามือ กระแสน้ำก็ไม่เร็ว เรียกว่าลำธารก็ยังยกย่องเกินไป
หลังย่นตัวลง ลำธารเช่นนี้ดูน่าตื่นเต้นเป็นพิเศษ
บนลำธารมีแผ่นไม้ทำเป็นสะพาน ดูท่าทาง น่าจะเป็นพวกราชันยาสร้างไว้เมื่อผ่านมาที่นี่
ตอนลู่หยางเดินผ่านลำธาร ไม่รู้เป็นความรู้สึกผิดหรือไม่ กระแสน้ำดูเหมือนจะเร็วขึ้น ราวกับ…เห็นเขาแล้วตื่นเต้น?
ลู่หยางก็ไม่แน่ใจนัก
เขายังเห็นกำแพงใหญ่โตอยู่ไม่ไกล ก่อด้วยหินเขียว แต่ละก้อนใหญ่กว่าตัวเขา
เข้าใกล้ถึงพบว่านั่นคือกำแพงสวนสมุนไพร
ตุ๊กตาโสมขุดที่โคนกำแพงสองสามที เผยก้อนหินใสๆ เหมือนมีอะไรบางอย่างถูกดูดออกไป เหลือแต่แก้วใสโล่ง
ตุ๊กตาโสมยืดรากออก คล่องแคล่วดั่งหนวด ร้อยแก้วใสพวกนั้น
“นี่คือ…” ลู่หยางเลิกคิ้ว รู้สึกว่าของพวกนี้คุ้นตา
“ข้าจำได้ว่าพวกเจ้ามนุษย์เรียกมันว่าหินวิเศษ”
ลู่หยางเข้าใจทันที น่าแปลกล่ะ นี่ก็คือหินวิเศษที่ถูกดูดพลังวิเศษจนหมด แค่เขาไม่เคยเห็นหินวิเศษคุณภาพดีขนาดนี้
“เจ้าชอบของพวกนี้หรือ? เจ้าปาชอบฝังก้อนหินพวกนี้ที่โคนกำแพง พอหินว่างเปล่า ก็ให้ข้าเก็บรวบรวม เขามาเอาไปทีเดียวหมด”
ลู่หยางเข้าใจแล้ว การปลูกสมุนไ
