้นเหลือเกิน ลู่หยางสงสัยว่าหยดน้ำบนใบสมุนไพรไม่ใช่น้ำค้าง แต่เป็นหยดน้ำที่เกิดจากพลังวิเศษ แต่ละหยดไม่ด้อยไปกว่าหินวิเศษชั้นต่ำเลย!
สุดลูกหูลูกตาลู่หยาง เขียวชอุ่ม สมุนไพรนานาชนิดที่ไม่เคยเห็น ไม่เคยได้ยิน ปูพรมอยู่เบื้องหน้า
สมุนไพรปลูกเป็นแถวเรียบร้อย แบ่งเป็นโซนตามชนิดของสมุนไพร ทำให้ลู่หยางตาลายไปหมด
เขาไม่กล้าขยับก้าวสักก้าว กลัวจะเหยียบโดนสมุนไพรหายากบางชนิด
ลู่หยางย่อตัวลง ดูสมุนไพรหลายชนิด ในที่สุดก็เจอชนิดที่ตัวเองรู้จัก ต้นนั้นมีใบสามใบ เส้นใบชัดเจน ราวกับก่อตัวจากน้ำแข็ง แผ่ความเย็นอ่อนๆ
“หญ้าดวงจิตน้ำแข็ง จำไว้ว่าดอกชนิดนี้ช่วยการฝึกวิชาธาตุน้ำแข็ง เพิ่มความเร็วในการดูดซับพลังวิเศษ”
แต่ละต้นของหญ้าดวงจิตน้ำแข็งอยู่ห่างกันมาก กลัวว่าความเย็นจากดอกจะรวมกันเป็นผืน แล้วแช่แข็งตัวเอง
ลู่หยางเคยต่อสู้กับหุ่นกล โดนหุ่นกลตีจนแพ้ยับ หลังจากนั้นหุ่นกลใช้หญ้าดวงจิตน้ำแข็งประคบแผลให้ เขายังจำได้แม่น
ดอกไม้และหญ้าอื่นๆ ก็ไม่รู้จักจริงๆ
“เฮ้ย เจ้าเป็นใคร?” มีเสียงไม่ค่อยสุภาพดังมา ลู่หยางหันไปโดยสัญชาตญาณ ไม่เห็นเงาคน
“ใครพูด?”
“เฮ้ย มองข้างล่างสิ” เสียงนั้นเตือน
ลู่หยางก้มมอง เห็นตุ๊กตาโสมสูงสามนิ้วกระโดดโลดเต้นอยู่ข้างเท้า ดูเหมือนไม่พอใจที่ลู่หยางเห็นช้าเกินไป ต้องให้มันตะโกนเตือน
“เจ้านี่โง่จริง ทำไมไม่รู้จักก้มมองข้างล่าง ต้องให้ข้าเตือนอีก!”
ตุ๊กตาโสมขาสองข้างอวบอ้วน ท้วมๆ วิ่ง
