ไปมารอบลู่หยาง รากสองเส้นเป็นแขน ขึ้นลงตามการวิ่ง ลายบนตัวรวมกันเป็นใบหน้า แสดงอารมณ์หลากหลายเหมือนคน
“เด็กหนุ่ม เจ้าเป็นใคร?” ตุ๊กตาโสมถามด้วยน้ำเสียงเหมือนคนแก่
โสมที่กลายเป็นวิญญาณ อายุต้องไม่น้อยแน่ ลู่หยางไม่กล้าไม่สุภาพ ค้อมตัวกล่าว “ข้าคือลู่หยาง รับภารกิจมาพรวนดินให้สวนสมุนไพร”
“อ้อ แค่คนมาพรวนดินนี่เอง” ตุ๊กตาโสมโล่งใจ มันนึกว่าเป็นมนุษย์น่ารังเกียจมาเก็บพวกมันอีก
สมุนไพรในสวนล้วนเป็นมันเลี้ยงดูมา
“เจ้าเข้ามาได้ คงได้รับอนุญาตจากเจ้าปาแล้ว พูดถึงเรื่องนี้ นอกจากเจ้าปาและนางปีศาจนั่น ก็หลายวันแล้วที่ไม่ได้เห็นคนนอก”
ลุงปาที่ชราภาพ สำหรับตุ๊กตาโสมก็แค่รุ่นหลังรุ่นน้อง
วิชาสูงจะมีประโยชน์อะไร สมุนไพรอย่างพวกมันแข่งกันที่ใครมีชีวิตยาวนานกว่า
ในสำนักเวิ่นเต๋านี้ ไม่ว่าจะนับใครก็ตาม มันล้วนดูถูกทั้งนั้น
ลู่หยางเคยได้ยินกฎของสวนสมุนไพร สมุนไพรในสวนล้ำค่า หากต้องการเก็บยา ต้องให้ผู้ดูแลสวนไปเก็บ นอกจากผู้ดูแลสวน ห้ามใครเข้าสวนสมุนไพร
หากลู่หยางไม่มีภารกิจครั้งนี้ ก็ไม่อาจเข้าสวนสมุนไพรได้
ไม่รู้ว่านางปีศาจที่ตุ๊กตาโสมพูดถึงคือใคร เป็นผู้ดูแลสวนอีกคนหรือ?
ตุ๊กตาโสมเอารากสองเส้นเท้าสะเอว พูดอย่างไม่พอใจ “พวกเจ้ามนุษย์ทำไมตัวสูงกันหมด?”
ลู่หยางก็รู้สึกว่าก้มหน้าคุยลำบาก จึงใช้วิชา “ย่อเป็นนิ้ว” ย่อตัวให้เล็กเท่าตุ๊กตาโสมสูงสามนิ้ว
“เอ๊ะ เจ้าเด็กนี่เข้าท่า เก่งกว่าเจ้าปาตั้งเยอะ” ตุ๊ก
