ตาโสมแปลกใจก่อน จากนั้นก็ดีใจ นานๆ จะมีมนุษย์สูงเท่ามันสักคน ทุกครั้งที่ต้องแหงนคอมองมนุษย์มันก็ไม่พอใจ
หัวกับลำตัวของตุ๊กตาโสมเป็นชิ้นเดียวกัน ไม่มีคอ
“ต่อไปในสวนสมุนไพรนี้ เจ้าตามข้าไปก็พอ!” ตุ๊กตาโสมพูดอย่างห้าวหาญ ใช้รากตบไหล่ลู่หยาง นับเป็นการยอมรับอย่างหนึ่ง
“ข้ามีธุระต้องทำนิดหน่อย เจ้าตามข้ามา ข้าทำเสร็จแล้วจะพาเจ้าไปพบราชันยาอื่นๆ”
สมุนไพรที่กลายเป็นวิญญาณ เป็นราชาแห่งยา เป็นสมุนไพรที่ล้ำค่าที่สุด
สำนักที่แข็งแกร่งที่สุดก็ยังไม่แน่ว่าจะมีสักหนึ่ง หากได้ราชันยา ต้องบูชาเป็นบรรพบุรุษ
ฟังจากคำพูดของตุ๊กตาโสม ดูเหมือนราชันยาอย่างมันในสวนสมุนไพรจะมีไม่น้อย
ลู่หยางอดจะทึ่งไม่ได้ รากฐานของสำนักเวิ่นเต๋าน่าสะพรึงกลัวจริงๆ
