บำเพ็ญของเจ้าปีนี้ข้าเห็นอยู่ในสายตา สมกับชื่อรากฐานกระบี่ ข้ามีวิชากระบี่บินอยู่วิชาหนึ่ง ให้เจ้าเหยียบกระบี่ ท่องเที่ยวทั่วทะเลและทะเลสาบทั้งห้า”
“ยังมีวิชาเคลื่อนย้าย ฝึกจิตวิญญาณ ให้จิตวิญญาณของเจ้าแข็งแกร่งจนเคลื่อนย้ายร่างกายได้ บินได้ตามใจ แม้ความเร็วจะสู้วิชากระบี่บินไม่ได้ แต่เด่นที่ประหยัดพลัง การฝึกจิตวิญญาณก็มีประโยชน์ต่อการต่อสู้ในภายภาคหน้า”
“วิชาแปลงกายก็เป็นตัวเลือกได้ เรียนสำเร็จแล้วเจ้าจะแปลงกายเป็นนก โบยบินในอากาศ อิสระเสรี”
“ศิษย์น้อง เจ้าจะเลือกวิชาไหน?” อวี้จือกล่าวถึงวิชาต่างๆ ให้ลู่หยางเลือก
“…คือว่า มีวิชาที่ไม่ต้องบินไหม?”
อวี้จือมองลู่หยางที่หน้าแดงด้วยความสนใจ “โอ้ เหตุใดอยากเรียนวิชาเดินทางที่ไม่ต้องบิน?”
ลู่หยางอ้ำอึ้ง พูดไม่ออกสักพัก
อวี้จือไม่ได้ถามต่อ “ก็มีวิชาที่ไม่ต้องบิน แต่วิชานี้ต้องการความเข้าใจในวิถีเต๋าสูงมาก มีข้อกำหนดด้านพลังวิเศษด้วย เจ้าเรียนตอนนี้ อาจจะเร็วไปหน่อย”
“ไม่เป็นไร ลองดูก่อน ไม่สำเร็จก็แล้วไป”
“วิชานี้ชื่อว่าย่นพื้นที่เป็นนิ้ว ยากมากในการฝึกฝน นี่คือคาถาและวิธี เมื่อเจ้าท่องจำคล่องแล้ว ค่อยสอนเจ้าอย่างจริงจัง”
อวี้จือยกมือขาวดั่งหยก สะบัดเปิดช่องว่างหนึ่ง หยิบกระดาษสีทองแผ่นหนึ่ง เต็มไปด้วยตัวอักษรเรียบร้อยงดงาม
ลู่หยางรับกระดาษสีทองอย่างระมัดระวัง ของสิ่งนี้ดูก็รู้ว่าราคาแพง หากเขาทำฉีกขาดคงแย่แน่
หลังลู่หยางจากไป อวี้จือหลั
