ลอมโอสถ”
พ่อครัวโกรธจัด คว้ามีดฆ่าหมูฟันใส่เซี่ยวเอ้อ
เซี่ยวเอ้อไม่ใช่คนอ่อนแอ ผ้าขนหนูบนบ่าสะบัดแรงๆ ส่งเสียงโลหะกระทบกัน ผ้าขนหนูกลายเป็นท่อนเหล็กขาวในชั่วพริบตา
สองคนหนึ่งถือมีด หนึ่งถือท่อนเหล็ก ต่อสู้กันอย่างนักเลง ใช้กลเม็ดสกปรกไม่หยุด เจ้าของหอมองอย่างระอา หากไม่ใช่เพราะค่าจ้างถูก ไม่มีทางรับสองคนนี้มาทำงานแน่
เจ้าของหอเป่าลมหายใจเบาๆ ตามกลิ่นชา กลิ่นชาเข้มข้น วนเวียนรอบใจสองคน ทำให้พวกเขาเสียการทรงตัว พอได้สติก็พบว่าตัวเองมาอยู่ชั้นล่างแล้ว
เสียงเย็นชาของเจ้าของหอดังมาถึงหู “ไปตีกันข้างล่าง ทำของเสียหายหักจากค่าจ้าง”
…
ลู่หยางไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นในหอไป๋เซียงหลังจากพวกเขาจากมา เมื่อกินงานเลี้ยงฉลองสร้างรากฐานเสร็จ กลับถึงเขาประตูสวรรค์ ใบหน้าขาวราวกับคนตายได้สามวัน
ศิษย์พี่ใหญ่สวมชุดยาวสีน้ำเงินเข้ม ปักปิ่นเรียบง่าย นั่งขัดสมาธิลอยเหนือพื้นสามฉื่อ กำลังนั่งสมาธิ ดูเหมือนเซียนที่ไม่แตะต้องฝุ่นธุลี
อวี้จือค่อยๆ ลืมตา ในดวงตาราวกับมีโลกนับพัน เจิดจ้าดั่งผืนฟ้ายามราตรี ภาพลวงตาแวบผ่าน ลู่หยางขยี้ตา เห็นอวี้จือมองตนนิ่งๆ ในดวงตาไม่มีภาพประหลาดใดปรากฏ
ภาพลวงตา?
