พี่ศิษย์ พวกเราสองคนทำภารกิจจัดการสัตว์ปีศาจเสร็จแล้ว”
ลู่หยางอธิบายอย่างละเอียดว่าชาวตำบลไท่ผิงเข้าใจผิดคิดว่านกแก้วตัวหนึ่งเป็นสัตว์ปีศาจที่พูดได้อย่างไร และเขากับเถาเหยาเย่เผยพิรุธล่อให้ปีศาจหนังคนลงมือแล้วถูกกำจัดไปอย่างไร
สุดท้ายลู่หยางมอบเถ้าของปีศาจหนังคนให้พี่ศิษย์
“ทำภารกิจครั้งแรกก็ทำได้ดีเยี่ยมเช่นนี้ เจ้าไม่ธรรมดา” พี่ศิษย์มองลู่หยางด้วยสายตาใหม่ ตอนที่เขามอบภารกิจนี้ยังคิดว่าง่ายมาก ไม่คิดว่าเบื้องหลังจะมีเรื่องซ่อนอยู่
เมื่อได้ยินว่าลู่หยางใช้ยาพิษถูกจุด จบการต่อสู้อย่างรวดเร็ว ยิ่งมองด้วยสายตาใหม่ หากไม่ได้ถูกยาพิษ การจัดการปีศาจหนังคนต้องใช้ความพยายามไม่น้อย บางทีอาจหนีไปได้
สำคัญที่สุดคือ ศิษย์น้องผู้นี้พกยาที่ทำให้เป็นโรคเท้าเปื่อยติดตัว พี่ศิษย์นึกถึงตรงนี้แล้วก็แอบขยับนั่งห่างออกไปหน่อย
“พวกเจ้าสองคนทำเกินภารกิจ คะแนนบำเพ็ญของเจ้าคูณสี่ ได้หนึ่งร้อยยี่สิบคะแนน ส่วนศิษย์น้องเถาเหยาเย่ทำหน้าที่ช่วยเหลือในภารกิจครั้งนี้ ได้เก้าสิบคะแนน”
เถาเหยาเย่ไม่มีข้อโต้แย้ง ภารกิจครั้งนี้ลู่หยางมีบทบาทสำคัญยิ่ง นางเป็นแค่เหยื่อล่อ
