ุดขึ้น ลอกคราบเป็นชั้นๆ ตุ่มบวมแดงและคัน เกาแล้วก็แตก ผู้ดูแลจางแค่ถูพื้นไปมาสองสามที ก็มีน้ำเหลืองไหลออกมา
“นี่ นี่มันอะไร?!” น้ำเสียงผู้ดูแลจางมีความหวาดกลัว
ผู้ดูแลจางไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน เขาเมื่อไหร่ถึงได้ถูกวางยา?
“โรคเท้าเปื่อย”
“อะไรนะ?” ผู้ดูแลจางคิดว่าตัวเองฟังผิด
“เจ้าคิดว่าข้าคุยกับเจ้าตั้งนานเพื่ออะไร? เปล่าเลย ข้ากำลังรอให้เจ้าแสดงอาการ”
“ข้าคาดการณ์ว่าเจ้าต้องมาหาเถาเหยาเย่ จึงวางยาที่ทำให้เกิดโรคเท้าเปื่อยไว้ในห้องนี้ล่วงหน้า!”
สีหน้าผู้ดูแลจางซีดเผือด
สีหน้าเถาเหยาเย่ดำมืด
ลู่หยางยิ้มเหี้ยม ค่อยๆ เดินเข้าใกล้ผู้ดูแลจาง ทำเอาผู้ดูแลจางตกใจถอยหลังติดๆ ล้มก้นจ้ำเบ้าลงพื้น
“เจ้า เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าเป็นปีศาจหนังคน?!” หากไม่รู้ล่วงหน้าว่าข้าเป็นปีศาจหนังคน จะมียาพิษที่เฉพาะเจาะจงเช่นนี้ได้อย่างไร!
สำคัญที่สุดคือ ผู้ดูแลจางไม่เคยได้ยินว่าปีศาจหนังคนบ้านไหนเป็นโรคเท้าเปื่อยได้!
ตอนนี้สองเท้าของเขาคันจนแทบบ้า เกือบจะเกิดความคิดที่จะตัดเท้าทิ้ง บังคับให้เขาต้องใช้พลังส่วนใหญ่และพลังวิเศษต้านทานพิษ หนีไปไม่ได้
ทันใดนั้น ผู้ดูแลจางตาพร่า ลู่หยางหายวับไปต่อหน้าต่อตา
“เป็นไปไม่ได้!” ผู้ดูแลจางตาถลน ลู่หยางเพิ่งสร้างฐาน ต่อให้วิชาตัวเบาล้ำเลิศแค่ไหนก็ไม่มีทางหลบสายตาเขาได้
“เป็นภาพลวง!” ผู้ดูแลจางพลันนึกได้ รีบกลิ้งตัวหนีจากที่เดิม
น่าเสียดายสายเกินไป แสงเย็นวาบ เร็วดั่
