คุณหนูตระกูลซังกระตุกหางตา วางหนังสือลงต้อนรับทั้งสอง เสียงเย็นชา “ขอบคุณที่พาเสี่ยวลู่ว์กลับมา ข้าชื่อซังเหยียน”
นกแก้วเห็นซังเหยียนราวกับเห็นผู้ช่วยชีวิต กระพือปีกจะหนีจากลู่หยาง ลู่หยางปล่อยมือ ปล่อยให้นกแก้วบินไปมาในห้อง
“คราวหน้าต้องระวังให้ดี โชคดีที่นกแก้วตัวนี้บินวนอยู่แต่ในตำบลไท่ผิง ไม่อย่างนั้นถ้าบินไปที่อื่น คงหาไม่เจอจริงๆ” ลู่หยางยิ้มเตือน
ซังเหยียนมองการแต่งกายเรียบง่ายของทั้งสอง เห็นปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นผู้ท่องยุทธภพ ช่วยคนทำความดี
การแต่งกายของลู่หยางและเถาเหยาเย่เป็นชุดที่ศาลาภารกิจของสำนักเวิ่นเต๋าแนะนำ แต่งแบบนี้จะได้แอบอ้างว่าเป็นผู้ท่องยุทธภพที่ชอบช่วยเหลือผู้อื่น
ท่าทีของซังเหยียนค่อนข้างห่างเหิน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะนิสัยหรือเหตุผลอื่น “เสี่ยวลู่ว์ก็กลับมาแล้ว พวกท่านกลับไปเถอะ”
เถาเหยาเย่ขมวดคิ้วเรียวงาม ไม่ชอบท่าทีของคุณหนูผู้นี้
ลู่หยางทำเป็นไม่ได้ยินคำไล่ ยิ้มพูด “คุยกันหน่อยสิ ตระกูลซังต้อนรับพวกเราดีมาก อาจจะให้พวกเราค้างคืนด้วยซ้ำ”
ซังเหยียนหัวเราะเยาะ “ตระกูลซังต้อนรับพวกท่านไม่ได้หมายความว่าข้าต้อนรับ พวกท่านรีบไปเถอะ ออกจากตำบลไท่ผิงยิ่งดี”
“ตำบลไท่ผิงก็ไม่มีปีศาจร้ายอะไร ทำไมต้องออกไป เจ้าก็ไม่ได้ออกจากตระกูลซังมานาน ไม่อยากฟังพวกเราเล่าเรื่องภายนอกหรือ?” ลู่หยางพูด
ซังเหยียนอึ้งไป ไม่คิดว่าลู่หยางจะพูดเช่นนี้ น้ำเสียงอ่อนลงบ้าง “สองท่านมาจากที่ใด? ข
